BIENNALE LYON LES GRANDES LOCOS

Het grootste oppervlak voor de Biennale Lyon is een loods LES GRANDES LOCOS.

Ooit werden hier de locomotieven opgeslagen en gerpareerd. Nu wordt de hal gebruikt voor

optredens, disco's etc.

LEILAH BABIRYE (1985, Uganda ->USA) maakt sculpturen die zij maakt uit hout, koper of keramiek en die 'versiert' ze met spullen die ze op straat vindt. Haar werk gaat terug naar de beelden van voorouders in het verleden. als de werken af zijn, ziet zij daar echt bezielde figuren.

SERWAH ATTAFUAH (Australië) is een 3D-kunstenaar.

Zijn inspiratie komt uit de games en science fiction.

BETWEEN THIS WORLD & THE NEXT 2024

METTE STERRE (1983, NL) presenteert een uitbundige installatie:
HUMMELMANIA PARADISE (2026)

HUMMEMANIA 2024
De figuur is overdekt met elastieken. De kantoorpersonages verbergen hun gezichten met uitbundige pruiken (van elastieken). 
In de nieuwe installatie is hij ook aanwezig.

LARA ALMARCEGUI (1972, Spanje->NL) is fotograaf, performer en maker van installaties.

Ze is in haar werken bezig met de natuur en de steden die belaagd worden door afval en klimaatveranderingen. Haar installatieLA MONTAGNE DU FEU 2026  bestaat uit

gruis afkomstig uit open mijnen. Er is anderhalve ton gruis neergestort en er paden in aangeharkt.
Je zou het LANDART kunnen noemen.

MIGUEL ROTHSCHILD (1963, Argentinië -> Berlijn)

Maar liefs 15 meter lang is dit werk: RIO DE LA PLATA 2026.

Het is een bewerkte foto van de 'zilverrivier'. Hij heeft er zilverachtige verf

opgebracht en het doek hang aan ontelbare draadjes waardoor er relief in het werk komt.

Als het ligt valt op de draadjes, lijkt het of het regent.

ELEONORE SAINTAGNAN (1979, België) is een cineast.

Voor de Biennale realiseerde ze de film FIORETTI 2026.

Een man voert gesprekken met dieren over hoe alles kan blijven bestaan op aarde.

De film is gemaakt in de hal Les Grandes Locos.

BELIEVE 2024

Het pak van de papegaai.

De installatie PLACING BETS BEYOND THE LINE OF FAITH (2026)

presenteert  CANDRANI YULIS (1995, Indonesië). Zij werkt graag

met textiel en laat zich inspireren  door de Indonesische cultuur.

Het gebruik van hangertjes lijken de botten van een enorme slang.

Het werk is bijna klaar.

De hekkensluiter van de expo is het werk van LAIA ESTRUCH (1981, Spanje)

Zij heeft een installatie ontworpen met opblaasboten, e.d. Ze maakt graag performances.

Zij zal ongetwijfeld tijdens de opening hebben opgetreden. 

Ze heeft al eerder in galeries met opblaaselementen gewerkt.

                                                

CARRAU 1,2 EN 3 (2026)

 

FOTOMUSEUM TOULOUSE: CHATEAU DE L"EAU 2

Aan de tuinmuur bij het Chateau hangen foto's van MINORU KINJO (1939, Japan).

Hij heeft zichzelf fotograferen geleerd en is gaan wonen op het eiland Okinawa.

Hij is bekend geworden door zijn collages. Zijn fotoboek heeft als titel:

THE OKINAWA PARADOX.

De titel is toepasselijk omdat hij twee foto's aan elkaar plakt zodanig dat het geheel

bijna surrealistisch wordt

. De jongens verlengstukken van de takken.

Het haar van de vrouw gaat over in een rots.

De natuur vormt een geheel, alleen de twee horizonnen  scheppen verwarring.

 

La Capelle de la Grave & Les Abottoires Toulouse

La Chappelle De La Grave behoort bij het Hospitaal de la Grave.

De bouwstijl is Neo- Klassiek. In 1758 werd de eerste steen gelegd.

Het duurde tot 1845 dat de kapel voltooid was.

Dit jaar is van mei tot oktober een werk van STEPHAN THIDET (1074):

LA GOUTTE D'EAU 2026.

Geïnspireerd op een overstroming van de Garonne heeft hij

de ruimte voor het altaar onder water gezet. Het resultaat is schitterend.

In het museum Les Abottoires is het oeuvre aanwezig van de fotograaf JUAN CARLOS BATISTE (1960).

Het zijn surrealistische werken die ook nog vintage lijken. Het landschap lijkt onecht, alsof het door Batiste zelf is gemaakt.

Dit werk is geen foto. Het is geschilderd door CRISTINA TOLEDO (1986,SP).
De titel : LETHARGIE 1921. Het is gebaseerd op een foto die begin 20e eeuw is gemaakt in
een tehuis voor gestoorden: Salpeterie.

BELKACON BOUDJELLOULI (1997, Algerije)

TROIS GARCONS 

DIEGO BIANCHI (1969, Argentinië) is een veelzijdig kunstenaar.

In zijn werk is humor aanwezig, maar niet uitbundig.

In de video INFLATED (2021) zien we gedrochten  die onbeholpen de ruimte innemen

.

HARRY GRUYAERT :Recontres de Arles

Tijdens  Rencontres Arles, een jaarlijks fotofestival, is een groot overzicht  te zien van de Belgische fotograaf HARRY GRUYAERT (1941). Hij was één van de eerste Europeaanse fotografen die bewust koos voor kleurenfotografie. Zijn werk is vaak herkenbaar door het lijnenspel in zijn foto's en de verzadigde kleuren met een voorkeur voor rood en zwart. Zoals zo vaak bij foto's uit België is er altijd een surrealistische of komisch. 

NEVADA & UTAH 1982

IN A PUB GALWAY IERELAND 1984

BELGIQUE BOOM 1988

RESTAURANT MOSCOW 1989

                                                                 CARNAVAL 1992

OLD DISTRICT OF THE CITY SANAS YEMEN 1995

           

INTERIEUR OF A BRANDNEW BUILDING TOKYO 1997

                                                                             

TRAVELER AEROPORT DE GAULLE 2010

SHADOW REFLACTIONS PARIS 2012

Geïnspireerd door Gruyaert maakten wij deze foto.

 

FOTOMUSEUM TOULOUSE : CHATEAU DE L'EAU

Voor de zesde keer zijn er prijzen uitgereikt aan 3 fotografen die 'sociale foto's' maken.
VALERIE HORWITZ (1972, Marseille) heeft tussen 2018 en 2024 meisjes bezocht die 
in jeugdgevangenissen of opvanghuizen terecht zijn gekomen. Het kost tijd om het vertrouwen
van de meisjes te krijgen. Door met ze te dansen en de gezichten niet op de foto's te tonen lukte het.

NAIMA LECOMTE (1996, La Rochelle). Ze kreeg vanaf 20200 toestemming om regelmatig de 8 jongens te fotograferen op een boerderij waar ze hulp krijgen om hun leven richting te geven.

De boerderij staat in een Nationaal Park en ze komen zelden buiten de boerderij. Ze verzorgen
de dieren en onderhouden de stallen en de velden. Soms zijn ze vrolijk met elkaar, soms trekken ze zich terug.