Michael Najjar

Het Gem in Den Haag heeft weer een voltreffer: Michael Najjar.
Diens werk gaat over kijken. We denken dat we de werkelijkheid zien, maar kijken we wel goed? Ook Hans Aarsman houdt zich daarmee bezig. Iedere week toont hij in de Volksrant een foto waar hij op details wijst die vraagtekens zet bij de boodschap die de foto wil overbrengen.
Najjar begon foto's te nemen en die bijna ongemerkt te bewerken. Een foto die hij op Cuba maakte van twee oude mannen die op een stoeprand zitten, bewerkte hij zo dat de een de linkersok draagt van de ander.
Daarna is hij veel verder gegaan. De berichtgeving over de oorlog in Irak is volgens hem volledig geensceneerd.


Hij laat zien wat de soldaten in hun vrije tijd doen. Hij fotografeert natuurlijk niet in Irak, dat zie je aan compositie en licht. Maar het zet je wel aan het denken.


Hij manipuleert de foto's die hij maakt van modellen die hij opstelt in de vorm van beroemde klassieke beelden, maar hij geeft er commentaar mee op de zg. maakbaarheid van de mens. Zijn zorg voor de toekomst levert indrukwekkende foto's op de zo perfect zijn dat ze naar kitsch gaan. En ook dat is natuurlijk een commentaar op het streven van de mens naar het perfecte lichaam.

Hij liet drie jaar lang een camera op vaste tijden foto's nemen van een wijk in opbouw. De beelden legde hij over elkaar, waardoor je een hallucinerend beeld krijgt van de dynamiek van een stad.

STEDELIJK MUSEUM SCHIEDAM

Skog-Erik Odijk

Het kleine museum in Schiedam heeft altijd goede tentoonstellingen. Nu weer.
Verloren paradijs / Monumentaal Tekenen.
Gevraagd werden een aantal tekenaars om werk te maken met dit onderwerp. Robbie Cornelissen, Raquel Maulwurf, Aji V.N. gingen vrij met dit onderwerp om. Zij sloten aan bij hun thema´s: grote futuristische ruimtes, oorlogstaferelen en landschappen.
Een ontdekkig as voor mij het werk van Sandro Setola. Hij werkt op schoolbord en met houtskool. Prachtig.
Yddid Awud- Sandro Setola

Beach House -Sandro Setola

Renie Spoelstra kan met eenvoudige middelen ruimtes creeren: recreatiegebieden noemt hij zijn tekeningen
Recreatiegebied- Renie Spoelstra

Eric Odijk maakt nog steeds mysterieuze landschappen. Nu hij met kleur werkt wordt de werking nog suggestiever. Al balanceert het soms op de rand van kitsch.
Eric Odijk

Ook Hans de Wit maakte voor deze expo werk dat aansluit op zijn grote s.f./landschappen waar machines en vegetatie in elkaar overgaan.
Hans de Wit

Een tweede tentoonstelling bestond uit installaties van Fransje Killaars. Zij werkt met dekens en stoffen die zij ontwerpt en laat maken in India. Het roept een oosterse sfeer op, vrouwen in boerka´s. Heel theatraal.

Fransje Killaars





Een derde fascinerende expo heette Unisono 18. Kleine schilderijtjes op plakband en op glas, een installatie met twee overheadprojectoren en eentje met kartonnen dozen en zand, waarop kleine glasplaatjes met haar mensjes. Hoe klein ze ook zijn, de werken tonen heel herkenbaar mensen die bezig zijn. Met elkaar of alleen. Zo´n vierhonderd werkjes waren te zien.
Claire Harvey

SCAPINO TWOOLS 10

Zoals ieder jaar weer met een klein groepje leerlingen naar de jaarlijkse aflevering van Twools geweest. Het programma bestaat traditiegetrouw uit een aantal korte choreografieen die tezamen niet meer dan vijf kwartier mogen duren.
Dit jaar staan er 7 op het programma. Lucas Jervies, danser bij Scapino opende met een absurd stuk. Grappig waren de dozen op de hoofden van de dansers. Voor de rest veel te veel tekst en weinig bewegingen. Valerio Longo en Melanie Teall stelden niet te leur. Eric Gauthier had een hilarische solo gemaakt waarin dansen Tadayoshi Kokeguchi in sneltreinvaart 101 ´klassieke posities´innam.



Ed Wubbe werkte samen met gastdansers aan Slow Swing op muziek van Nusrat Fateh Ali Khan. Opvallende bijdrage van Besim Hoti, oud/leerling van het WdZ. Ook in de slotdans trad Besim aan samen met Michal Rynia. Veelbelovend.

qUANDO L'UOMO PRINCIPALE E UNA DONNA

Inspiratiebron voor deze solo zijn de antropometrische acties van Yves Klein.De danseres, Sung- Im Her, bevindt zich onder een hemel van flessen, waaruit de olijfolie eerst druppelt, vervolgens gutst en spettert, om tot slot de hele scène om te vormen tot een spiegelend bad.






Voor Fabre is het hele stuk een ritualistische voorbereiding op de hoogste sprong, die ons terugbrengt naar het matriarchaat. De kracht van de solo ligt in zijn constante verschuivingen: van man naar vrouw, van mens naar dier, van rechte lijn naar cirkel, van rollende glijdende bewegingen naar langzaam rechtkomen, als een boom die steeds meer vertakkingen krijgt.
Ook de danseres zelf wisselt ritualistische transformaties af met kunstjes van een goochelaar en jongleur. Al neuriënd speelt ze met haar gender, ballen in de broek, op de borst of in de mond. Voor je het weet wordt een hermafrodiet een geslachtsloze engel. De danser beklijft door haar overtuigende metamorfoses, in een uitzonderlijke combinatie van technisch kunnen en grote verbeelding.

SOROLLA IN SEVILLA

In de heerlijke stad Sevilla is het museum voor moderne kunsten gevestigd. We hebben gezocht naar het klooster waarin het gehuisvest is, maar het niet kunnen vinden.
Wel het Stedelijk Museum van Sevilla gevonden. Daar waren een paar zalen ingericht met grote werken van de schilder Sorolla. De werken geven zijn kleurige visie op zijn vaderland. Met een enorme techniek zet hij zijn doeken op en zorgt op velerlei manieren dat de kleuren er afspatten.

PICASSO MUSEUM MALAGA

Op de rondreis door Zuid-Spanje mocht het museum in de geboorteplaats van Picasso natuurlijk niet worden overgeslagen. Het is een mooi groot gebouw, een volkomen gemoderniseerd klooster met mooie zalen en veel goede prenten, keramiek en uiteraard schilderijen. Een mooie dwarsdoorsnede van zijn hele oeuvre.

ODYSSEUS TONEELGROEP DE APPEL

Negen uur duurt de voorstelling inclusief pauzes. De zes delen duren allemaal ongeveer een uur. Ieder deel heeft een ander decor en een andere kostumering.
De voorstelling vliegt voorbij.



Na Tantalus levert De Appel het publiek het verhaal van Odysseus. De teksten en de regie was in handen van Aus Greidanus, Alain Pringels en Jules Terlingen.
De negen spelers nemen een grote hoeveelheid rollen voor hun rekening. opmerkelijk is dat het vooral een mannenstuk is geworden.




Odysseus heeft Poseidon getergd door zijn zoon de cycloop blind te maken.
Daardoor kan Odysseus niet op Ithaka landen, maar komt hij op velerlei eilanden waar hij in weerwil van zijn bemanning lang blijft hangen, betoverd door de schoonheden op het eiland. Gelukkig voor hem is Pallas Athene in de buurt om hem steds weer te doordringen van zijn missie: naar Ithaka.






De Faiaken leven in harmonie met elkaar en met de natuur. Zij verwelkomen iedere vreemdeling. Toch sijpelt ook daar de angst voor de vreemde culturen door.



Telemachos is tevergeefs op zoek geweest naar zijn vader. Als hij eindelijk met hem verenigt is, richten zij samen een bloedbad aan onder de vrijers die dongen naar de hand van Penelope. Als zij eindelijk met haar man is verenigd, vertelt deze dat hij de volgende dag weer op pad moet om vrede te sluiten met Poseidon.




Alle spelers hebben hun grote momenten, zelfs Jules Terlingen. Al blijft hij voor mij de amateur tussen de spelers uit de eredivisie. Groots zijn Aus Greidanus(Achilles),
Geert de Jong(Penelope), Davis Geysen( Telemachos)Hugo Maerten(Odysseus) en Hubert Fermin en sacha Bulthuis in alle rollen die ze speelden.

NATIONAAL TONEEL - AS YOU LIKE IT

Gerard Jan Rijnders bewerkte en regisseerde deze Shakespearekomedie.
Het is beslist niet het sterkste stuk van de Britse bard.
Zoals gebruikelijk lopen er twee verhalen door elkaar. Aan het hof heerst een wrede hertog die zijn broer van zijn troon heeft verstoten. Hij kan de innige band die er is tussen zijn dochter en haar nichtje niet langer verdragen en stuurt haar weg. Dochterlief gaat met nichtje mee en de nar ook.Rosalind verkleedt zich als man.
De verbannen hertog en zijn gevolg hebben hun rust gevonden in het woud, waar ook een hopeloos verliefde herder rondloopt, de herderin die hem ontvlucht.
In het woud is ook Orlando met de oude knecht Adam. Rosalind is verliefd op hem en Orlanda op haar. Zij test hem, maar hij doorstaat al haar vernederingen.
Jacques en de nar vergrijpen zich aan Kind, die al die seks maar wat prettig vindt.


De goede cast met Anniek Pheifer(Rosalind), Xander van Vledder(Orlando), Rene Zinnicq Bergmann(Jacques de homo filosoof), Paul R.Kooij(hertog)en Jan-Paul Buijs(Kind/Adam)
maken er een acteursfeestje van.Plat als het moet, poëtisch als het kan.

AYA DRIJFZAND

In 2002 had ik deze voorstelling al gezien. Daarna zaten er gedeeltes in de voorstelling Kicks. In begin maart een repetitie bijgewoond met een aantal tweedeklassers en nu in Hal 4. De dansers herkenden de leerlingen van toen en betrokken hen zo nu en dan in de voorstelling. Een gedreven combinatie van monologen en dans.
De leerlingen genoten bijna allemaal, een enkeling vond enkele scenes te lang duren, maar het thema onmacht en hoe daarmee om te gaan sprak aan. Ook de overgang van spel of tederheid in geweld maakte de zaal stil. Volgend seizoen gaan we zeker weer kijken.

AVATAR/ (BE)GEGNER

Mitsy Groenendijk Kindred Spirit 300


In de vishal te Haarlem een verzameling Avatars, gemaakt door kunstenaars op uitnodiging van Ronald Berning. Sommigen stuurden gewoon bestaand werk in. Anderen maakten speciaal voor dez expo hun Avatar. Dat is te zien, slordig en gehaast werk naast fraaie beelden. Hoogtepunten: Mitsy Groenendijk met haar apen,


Mitsy Groenendijk
Frans Franciscus Maria Boodschap(niet op expo)
Evren Bulent
Roland Berning

GUMMBAH

Gumbah(Gertjan van Leeuwen, 1967) is bekend door zijn strips in de Volkskrant en de Nieuwe Revu. Zijn tekeningen zijn herkenbaar door een zg. knullige stijl. De grap zit in de tekening of in de tekst. In de zaal met zijn werk schiet altijd wel iemand in de lach. Toch geldt ook hier dat overdaad schaadt. Je herkent de trucjes. Een dagelijks portie Gumbah bevalt beter dan zo'n heel banket.

COURTESY HANS KEMNA

In de Haarlemse Hallen is een overzicht te zien uit de fotocollectie die Hans Kemna in zijn leven heeft verzameld. Natuurlijk overheerst de homofotografie, maar daarnaast zijn ook Rineke Dijkstra, Hellen van Meene en Celine van Balen present en
Nan Goldin en Wolfgang Tillemans.

PIRANESI

Het Teylermuseum schenkt aandacht aan Piranesi. De opzet van de expo is laten zien hoe groot zijn invloed is op de architecten van nu. Een fraaie film laat kenners aan het woord en toont het enige bouwwerk dat daadwerkelijk door Piranesi is gerealiseerd. De tentoongestelde voorwerpen en etsen willen Piranesi laten zien als architect, ontwerper, etser en archeoloog. Onze indruk is dat hij vooral een slim zakenman was, die prenten van een superRome in grote oplage drukte en archeologische voorwerpen aan de man bracht als gerestaureerd. Zijn eclecticisme is met enige ruimdenkendheid terug te vinden bij latere ontwerpers en architecten.
Voor ons blijft Piranesi de man van de fantastische gevangenisgewelven.

AN MARKUS

Dwalend door Haarlem liepen we langs een kerk waarin schilderijen van An Markus te zien waren, 68 werken. In eerste instantie zie je vakwerk: goed geschilderd, compositie en verhoudingen kloppen, de kleuren wit en grijs met weinig rood overheersen. Vooral de handen spreken. Maar dan zie je dat het werk wel enorm braaf is, dat het wil behagen, dat er geen geest in huist. Veilige kunst voor de rijken, de minder bedeelden kunnen printen kopen die dan wel door Markus gesigneerd zijn.
Niet onze kop thee.