BERT LOERAKKER IN STEDELIJK SCHIEDAM

Het Stedelijk Museum Schiedam vraagt regelmatig kunstenaars die in hun collectie aanwezig zijn om een tentoonstelling in te richten. dit maal vroegen ze Bert Loerakker van wie ze maar liefst 130 werken in de collectie hebben dankzij een schenking.

Loerakker heeft van jongs af aan geprobeerd het realisme(landschappelijke) en het abstracte te combineren. Enerzijds door de techniek van schilderen te onderzoeken, anderzijds door tweeluiken te maken.

In zijn keus zie je zijn voorliefde voor Nederlandse kunstenaars die ook werken in het grensgebied tussen realisme en abstractie, zoals JCJ van der Heijden: Deur.

BERT SISSINGH IN STEDELIJK SCHIEDAM

Bert Sissingh is een fotograaf die wat hij fotografeert in scene zet.
Hij gebruikt aanvankelijk zijn ouders en zichzelf als modellen en laat zijn vrouw afdrukken. De humor is duidelijk aanwezig.

In de volgende serie laat hij vader en zoon voortdurend kleine oorlogjes uitvechten.

Nadat moeder is gestorven fotografeert hij zijn vader en zichzelf tot ook vader overlijdt.

Nu neemt hij zijn eigen gezin en ensceneert de situatie als gezinsleven in de jaren veertig en vijftig. Ook hier blijft de humor subtiel aan het werk.

IRIS VAN DONGEN IN STEDELIJK SCHIEDAM

Iris van Dongen(1975) woont en werkt thans in Berlijn. Haar materiaal is pastel en houtskool. Haar onderwerp moderne vrouwen die godinnen lijken of femmes fatales.
Haar werken zijn monumentaal. Meer dan levensgroot zijn haar vrouwen in vaak duistere omgevingen. Ze zijn verleidelijk en gevaarlijk, gesymboliseerd in de veel aanwezige slangen. De dood ligt op de loer in werken die soms een gothic sfeer hebben. Wat vooral opvalt is de perfectie waarmee zij tekent en componeert.
Geen wonder dat haar werk internationaal aansluit.

Een paar jaar geleden was dit het eerste werk dat we van haar zagen in Den Haag.

De titel Dragon II legt een verband met het vroege werk, maar de sfeer is anders, dreigender.


Zolas Daughter(2004) is het meest herkenbaar als tekening, al heeft ze naast het potlood, pastel en houtskool gebruikt.120 x 190 cm.

She is the night(2004)lijkt een visioen met de schedel die zich in het gebladerte laat zien. De blik lijkt nietsziend(234 x 158 cm)
Suspicion
Suspicious
Exhegesis
Doomed
Iris
Compassion
Blond

RO THEATER HET LAATSTE VIUUR

Alize Zandwijk, artistiek leider van het gezelschap, heeft haar 'soulmate' gevonden in de Duitse schrijfster Dea Loher. Ze herkent in haar werk mededogen als thema en dat is wat Zandwijk wil tonen: mededogen met de machtelozen.
Het Laatste Vuur heeft daarvoor een mooi uitgangspunt. Een echtpaar, gespeeld door Wille Thomas en Sylvia Poorta, verzorgen zijn demente moeder. Hun zoontje overlijdt na een aanrijding. De automobilist is doorgereden. Het leed wordt gedeeld door de buurtgenoten. Alize noemt hen de woordenlozen. Ze zegt: niemand kan eigenlijk praten en toch is er voortdurend tekst. Dat klopt drie uur lang gaat het maar door. De acteurs doen hun best, maar de vormgeving en de kostuums zijn weer teveel van het goede. De acteurs dragen lelijke en onhandige kleding, zijn op onlogische wijze geschminkt. Er ligt een laag sneeuw (gepikt van Luc Perceval en zijn Moliere) en het gaat maar door. Als publiek kijk je naar figuren die volgens de regie om mededogen vragen. Maar er blijft een enorme afstand tussen toneel en zaal. Sylvia Poorta bereikt even contact als zij de emoties van de vrouw toont door gestiek en wanhoop in haar stem. Bart Slegers zorgt voor enige opluchting in zijn monologen van een sloeber die optimistisch blijft en vriendschap zoekt.
Goele Derick ontroert als demente moeder. Zij wordt in bad verdronken door haar zoon die daarna het bos invlucht. De onderwijzeres schaft zich steeds grotere borsten aan, de reiziger raakt verzeild in een relatie met de moeder en wil daar vanaf. Een politieagente voelt zich steeds meer de verantwoordelijke voor het ongeluk. Het zal allemaal wel. Schrijven is schrappen, die les heeft Loher en Zandwijk nog niet geleerd.

Romeo en Julia Nationale Toneel

Een nieuwe vertaling van Shakespeares meesterwerk uit 1596. De vertaler, Frank Albers, is dicht bij Shakespeare gebleven maar het klinkt actueel en het rijm valt niet nadelig op.
Het jonge stel, Juliette is bijna veertien volgens de tekst, maakt de oplaaiende liefde waar.
Sophie v.d. Winden zet een Julia neer, die overdonderd wordt door de emoties en daar soms door bijna hysterisch gedrag vertoont. Ze is een kind nog, dat verscheurd wordt tussen de wensen van de ouders en de verlangens in haar hart.
De nieuweling Marwan Kenzari speelt zijn Romeo met een rust en zekerheid alsof toneelspelen geen lastige job is. Zijn teksten vloeien alsof hij ze ter plekke bedenkt. Ook in het samenspel met Jochem ten Haaf (Benvolio) en Jeroen Spitzenberger (Mercutio) toont hij zijn meesterschap. Hij speelt met hen, overspeelt ze niet.
Mirjam Stolwijk als de voedster zorgt voor de comic relief. Dat doet ze zo krachtig dat ze de andere spelers soms overheerst. Toch laat ook zij toneel zien van grote klasse.

De Geit of Wie is Sylvia - O.T.

Het gegeven is lekker absurd. Een veelgeroemd architect reageert verwart op zij omgeving. Hij vertrouwt zijn vriend toe, dat hij verliefd is. Op een geit.
Die bekentenis slaat alles stuk in de relatie met vrouw, zoon en vriend.
Te meer daar de architect probeert te beargumenteren dat de liefde voor zijn geit los staat van de gevoelens die hij koestert voor zijn naasten.
De vrouw gaat tot daden over. Zij doodt de geit. De vriend voelt zich geen verrader, maar komt met de actuele stellingname, dat het niet erg is dat hij zich overgeeft aan bestialiteit, maar dat hij daar voor uit komt. Met andere woorden doe wat je wilt, maar doe het stiekem.
Edward Albee schreef het stuk in 2002. Het kan niet anders of je gaat vergelijken met Who is Afraid. Er zijn zeker parallellen: de huwelijkse ruzies, de hogedrukpan die tot uitbarsting komt. Maar er zijn ook verschillen. De architect ligt als het ware onder een microscoop. We krijgen allerlei facetten van hem te zien. Dat beeld is zo caleidoscopisch dat zelfs de mogelijkheid dat hij de geit heeft verzonnen aanwezig is.



Razendknap is dat Luppes en Eimers het publiek weten mee te nemen in de emotionele achtbaanrit die hun personages doormaken, snakkend naar erkenning en begrip.’
(Marco Weijers, Telegraaf 2009)
Ook de jonge Joost Bolt laat zien dat hij acteren kan. Hij maakt van de kleine rol als homofiele zoon een prachtig, meelijwekkend portret.

TONY CRAGG IN BEELDEN AAN ZEE

Het particuliere museum in Scheveningen had een grote naam in huis gehaald.
De grote zaal was voor het werk van Cragg. De beelden zijn mooi en geweldig in zijn vakmanschap. Jammer dat de belichting niet perfect was.

Het Volk Oidipoes

Zaterdag 21 maart naar de kleine zaal van Kunstmin voor Oidipoes door Het Volk.
Het was bijna een familievoorstelling, maar dan van de spelers. De groep van drie was uitgebreid met twee dochters. Vier van de spelers droegen dezelfde achternaam.
Docenten en de dochter van de rector spelen Oidipoes. er gaat natuurlijk van alles mis. De onderlinge spanningen komen via het stuk tot uitbarsting.
Een goed gegeven. Maar het kwam amateuristisch over. Nu was het de bedoeling om een schoolvoorstelling na te spelen, maar de ironie en de dubelle laag die dat vereist, ontbrak voor ons. Het publiek had de grootste lol en lachte om werkelijk alle flauwiteiten. Ons soort toneel blijkbaar niet.

Jacob Ahlbom De Architect

Vielfalt was een betoverende voorstelling met verbazingwekkende illusies. Het valt niet mee om daar over heen te komen met een volgend stuk. Ahlbom besloot daarom het roer zo veel mogelijk om te gooien. Hij speelt niet zelf mee, liet een tekst schrijven en beperkte de illusies tot verrassende beelden die samenhingen met de theorie van de parallelle werelden waar de vrouw (prima rol van Leny Breedveld) in haar wetenschappelijke carriere mee bezig was. Haar man (Aat Ceelen) heeft haar belemmerd haar werk door te zetten. Zij moest hem dienen in zijn architectenbestaan.
Het conflict is helder, de jonge buren roepen en verhaasten de gekte die zich langzaam van de vrouw meester maakt. De voorstelling was goed, maar geen echte topper.

STARRY NIGHTS VINCENT VAN GOGH

Het Van Goghmuseum trekt vele kijkers, nu nog meer door de expo die inzoomt op de 'nacht'schilderijen van Vincent. Sommige doeken zijn voor het eerst in Nederland te zien.
De fascinatie voor het maanlicht was niet uniek. Veel schilders in Van Goghs tijd wilden de zon maar ook de maan als lichtbron op hun doeken vastleggen.
Al in Rembrandts tijd waren er schilders die 'maantjes' maakten, gefantaseerde landschappen bij maanlicht.
Van Gogh zocht de kleuren van de nacht, zoals hij die kende van de japanse prenten.
Hij experimenteerde met kleurstellingen om wel de sfeer van de nacht te krijgen zonder in een bruin-zwarte brij te werken.
De expo trekt veel bezoekers. Massa's mensen staan naar de audiguide te luisteren bij dezelfde werken. De werken zijn perfect uitgelicht, de wanden hebben stemmige stoffering gekregen, dank zij de audioguide is het aangenaam stil, de werken zijn op zich prachtig en interessant en toch is het geen topper. Wonderlijk.

RICHARD AVEDON

Verbluffend scherpe foto's maakte Richard Avedon (1923 - 2004). Vele sterren wilden door hem gefotografeerd worden. De sessies verliepen bijna altijd hetzelfde.
Een eenvoudig lichte achtergrond, de fotograaf pratend, lachend en almaar foto's nemend om het onderwerp heendraaiend, wachtend op het moment waarop de pose wegviel en de persoonlijkheid naar voren kwam.


Vlak na de oorlog zonden zijn tijdschriften hem naar Parijs voor modefoto's.
Hij nam de modellen mee naar buiten en liet hen bewegen. Etalagepoppen waren er al genoeg. Zijn stijl is terug te vinden in veel hedendaags fotowerk van Erwin Olaf tot Rineke Dijkstra.

Op de prachtige overzichtstentoonstelling in het Foam te Amsterdam blijkt dat hij het experiment niet uit de weg ging. Het zwart laten vollopen, later het kenmerk van Anton Corbijn, of het haar onscherp te nemen waardoor de pracht van Brigitte Bardots gezicht en haar nog nadrukkelijker naar voren komen.



Met zijn medewerkers trok hij naar de midwest en fotografeerde daar 'gewone' mensen
op dezelfde wijze als hij hun beroemde landgenoten op de foto zette. Nu blijkt dat hij op zoek is naar de kracht die in de mensen zit. Dat maakt dat de foto's zo'n positief effext hebben op de kijker. In wat voor omstandigheden je ook leeft, de innerlijke vitaliteit maakt je tot overlever.



William Casby is een van de mensen die Richard ontmoette tijdens zijn reis door het 'dorpse'Amerika. Casbys vader was nog slaaf geweest. Wat een verhaal spreekt er uit de vermoeide ogen.

Een hele reeks foto's tonen zijn vader die in de loop der jaren gesloopt wordt door ziektes. Je ziet de strijd en de overgave in het gezicht van de vader weerspiegelt.

Deze foto is muurgroot. Hij experimenteerde met collageachtige technieken. Figuren uit de factory van Andy Warhol staan soms twee keer afgebeeld. Het narcisme overheerst in deze foto. De survivors kwaliteit die hij bij andere mensen vastlegde is hier ver te zoeken.