BLOOT Museum Kranenburgh

 De tentoonstelling is samengesteld door Thomas Widdershoven die mededirecteur is van het designbureau Thonic. Dat is te merken aan de ruime werken uit de reclamewereld en design.

Bloot is een actueel thema, waarbij het internet een dubbele rol speelt. Enerzijds is porno alom toegankelijk, tegelijkertijd is er een toenemende preutsheid door het besef dat er bijna geen privacy meer is door de sociale media.
Bloot is niet gelijk aan naakt. Bloot ben je voor jezelf, niet om bekeken te worden. Naakt ben je voor een ander, je bent je bewust dat men je zonder kleren ziet. (aldus John Berger).
Een fraai voorbeeld is de collectie die Melanie Bonajo (1978) heeft aangelegd: 200 foto's van plassende meisjes. sommige lijken geposeerd (naakt), andere 'toevallig' (bloot).

De verzameling werken waaiert vele kanten op. Da tis het gevolg van de brainstorm die aan de samenstelling is vooraf gegaan. De expo is opgedeeld in Bloot, Ontkleed, Ontmaskerd. Waarom werken onder een van deze noemers vallen, is niet helder. Helaas is er niet kritisch genoeg geselecteerd, zodat er koeienmagen en foto's van afgravingen te zien zijn. Een aantal belangrijke kunstenaars die zich nadrukkelijk met het thema bezig zijn, schitteren door hun afwezigheid:
Paul Kooiker, Diane Kwaaitaal, Juul Kraaier en Thom Puckley, etc.
                                                   
Maria Roosen (1957) is bekend geworden door de geslachtsorganen die zij maakt in glas en in textiel. Naast borsten en billen heeft zij piemels gemaakt. Door ze aan touwtjes te hangen en in vazen te zetten maakt ze het macho-idee belachelijk. Bovendien zijn ze kwetsbaar en zoet door de kleuren en het materiaal.

JEAN, PIERRE, CLAUDE 2004 glas en landbouwtouw

LULLENVAAS 2009 glas

PIEMEKRUKJE 2017 katoen en krukje

Matthew Day Jackson (1974, VS) is een veelzijdig kunstenaar. Voorzijn werk verdiept hij zich in ruimtevaart en mythologie, in exacte wetenschappen en kunstgeschiedenis. Hij heeft een aantal beelden gemaakt in de traditie van de kunst. De Odalisk is een verleidelijke vrouw die op een bed wacht op de man, die sjeik, meester of klant kan zijn. Bewust heeft hij voor verbrand hout gekozen om zo aan te sluiten op het 19e eeuwse idee dat zwarte vrouwen begeerlijk zijn door hun grote kennis van de geheimen van de seks. 

ODALISK V (2018) hout, steen, draad

Lois Cohen (1991) en Indiana Roma (1994, USA) maakt een serie Metamorphosis.

Daarin vertalen ze beroemde schilderijen met vrouwen naar onze tijd. Hier betreft het La Grande Odalisque (1814) van Ingres. 

ODALISQUE (2018) print op dekostof

Berend Strik (1960) is gefascineerd door de seksbladen die de jaren 70-90  te koop waren.

Uit zijn verzameling heeft hij de meest expliciete genomen en die min of meer verhuld door ze te voorzien van borduursels en lapjes. Natuurlijk bewerkt hij ook andersoortige foto's op dezelfde wijze.  

REVERSE COWGIRL 2018 textiel p foto

Fleur Hulleman (1990) is ontwerper. Zij vindt de commerciële seksspeeltjes weinig opwindend en te mechanisch. Daarom is zij zelf aan het werk gegaan. Haar project noemt ze Porn For The Soul. Het zijn keramische organische vormen die voorzien van haartjes e.d en de fantasie prikkelen hoe ze te gebruiken.

VULVAAN,TIETELAAR, SWAFFIELIST, ETC 2017 keramiek, silicone en haar

 Kim van Erven (1984) vindt dat kunstwerken altijd iets ongemakkelijks moeten oproepen.

Haar werken met inkepingen en uitstulpingen roepen onherroepelijk seksuele ideeën op terwijl de vormen eigenlijk abstract te noemen zijn. Zou dat door de pasteltinten komen of doordat mensen graag aan seks denken?

SOFTIE, TIGHT, TUCKED IN 2016 MDF, foam, doek en lak

Lucy Glendinning (1964, GB) onderzoekt in haar werk de representatie van het menselijk lichaam. Het grootste orgaan is de huid, die ons beschermt maar ook onze identiteit uitmaakt. Zonder huid is de mens geen mens meer.

SKINS 1 (2010) rubber

Casper Berger (1965) gaat in zijn serie Skeleton letterlijk tot op het bot. Met behulp van een CT-scanner maakte hij opnamen van zijn hele lichaam. Elk individueel bot drukte hij af met een #D-printer, De wetenschap is in staat om uit elk bot de genetische identiteit vast te stellen.

WALKING THE DOG /SELF PORTRAIT 40 (2015) lood, leer, ijzer en katoen

Thomas Widdershoven (1960) heeft voor de SP een prachtige clip gemaakt. Een oude vrouw met een rollator kleedt zich langzaam uit. De tekst: Nu er al zoveel hulpverleners mij bloot hebben gezien, kan ik net zo goed bloot gaan voor heel Nederland."

Viviane Sassen (1972) begon met foto's van zichzelf en haar vrienden te maken, waarbij ze in vreemde houdingen lagen. Later werkte ze graag in Afrika, waarbij schaduwen delen van de mens onzichtbaar maakten.

De Japanse kunstenares Yayoi Kusama maakte furore met haar fel gekleurde dots. Jan van Schoonhoven vond het prima om mee te werken aan haar action painting.

Action in Stedelijk Schiedam 1967

Shigeko Kubota (1937, Japan) behoorde bij de Fluxus beweging. Een stroming die vooral 'live' werkte en met minimale middelen het publiek wilde shockeren. Zij vonden dat alles kunst kon zijn.

Hier is zij met rode verf bezig. De kwast zat vast in haar ondergoed.

VAGINA PAINTING 1965

Mandy den Elzen (1981) maakt installaties met dierlijke organen. zij is gefascineerd door de ingewikkelde processen die zich binnen een dierlijk lichaam afspelen. Mooi om te zien, maar bloot?

The Exploration of the Digestion System of a Cow (2015)

Fernando Sanchez Castillo (1970, Spanje) verbeeldt de man die in 1989 stuitte op de tanks die oprukte naar het Plein van de Hemelse Vrede om daar de demonstrerende studenten weg te jagen.

Hij ging met zijn boodschappentassen voor de tanks staan en versperde hun de weg. Omstanders trokken hem weg en de identiteit van de man is nooit vastgesteld. 

TANKMAN (2016) marmer

Yinka Shonibare (1962, GB) maakt installaties met etalagepoppen zonder hoofd. Hij verft de huid zwart en stelt ze op als in bekende romantische schilderijen, zoals hier een tafereel ontleend aan Jean Honore Fragonard. De figuren zijn gekleed in de typische dessins die Dutch Wax wordt genoemd. De Helmondse katoendrukker Vlisco maakte deze stoffen speciaal voor de Afrikaanse markt. Het werk is multi-interpretabel met natuurlijk een accent op het rassenonderscheid.

THE PURSUIT 2007 Etalagepoppen, Vlisco katoen, schoenen, kokosmatten en kunstbloemen.

JEAN COCTEAU - METAMORPHOSIS Design Museum 's- Hertogenbosch

Jean Cocteau (1889- !963) was een alleskunner. Hij schreef poëzie, verhalen, toneelstukken. Hij maakte tekeningen, muurschilderingen, wandkleden. Hij ontwierp keramiek, sieraden, kleding, decors en beelden, posters en boekomslagen. En hij wierp zich enthousiast op de nieuwe kunstvorm: film. Hij zag zichzelf eerst en vooral als dichter en alles wat hij maakte beschouwde hij als poëzie.
Het museum noemt hem een voorloper van de nieuwe generatie kunstenaars die zich niet meer beperken tot een kunstvorm.
Je zou hem ook een voorloper kunnen noemen door de bijna constante aandacht die hij voor zichzelf creëerde door veelvuldig op televisie te verschijnen, zich vaak liet interviewen en fotograferen, zorgde voor schandalen, door uit te komen voor zijn homoseksualiteit en zijn omgang met beroemdheden uit kunst- en modewereld.

 Toen hij opgenomen werd in de Academie de France, ontwierp hij dit zwaard.

Zijn tekenstijl is heel herkenbaar en trefzeker, enkele lijnen volstaan. Zijn beeldende kunst noemde hij visuele poezie.  Voor hem was elk portret een zelfportret, ook als hij zijn vrienden portretteerde zoals Picasso, Stravinsky of Coco Chanel. Hij greep voor zijn werk graag terug op de Griekse mythologie, met name op het verhaal van Orpheus. 

Dezelfde stijl gebruikte hij in zijn ontwerpen van sieraden en keramiek.

In Menton, de plaats waar hij zich na Parijs vestigde samen met zijn grote liefde, de acteur Jean Marais, versierde hij de trouwzaal en een zeemanskapel met muurschilderingen.

In Menton bevindt zich het enige museum dat compleet aan Jean Cocteau gewijd is. Een groot deel van wat in de expositie te zien is, is uit dit museum afkomstig.

Tussen 1948 en 1958 verschenen er 9 films van Cocteau. Hij schreef de scenario's, voerde de regie en produceerde de films. De meeste films hebben surrealistische scenes die met eenvoudige middelen werden gerealiseerd. De hoofdrollen waren veelal voor Jean Maras. 

LA BELLE ET LA BETE

LES ENFANTS TERRIBLES

ORPHEE

STILL UIT ORPHEE

STILL UIT ORPHEE, DOOR DE SPIEGEL GAAN (spiegel werd vervangen door een bassin water) 

STILL UIT  LES ENFANTS TERRIBLES

STILL UIT LE TESTAMENT DE ORPHEE

ANNE VERONICA JANSSENS De Pont Tilburg

Zelden zo'n grote tegenstelling ervaren tussen twee gelijktijdige exposities dan nu in De Pont.
Het overzicht van het werk van de Poiriers vraagt inleving, denkwerk en nadere beschouwing.
De maquettes zijn ontstaan door metingen en vakmanschap, de schoonheid is daarbij een welkom bijproduct.
Het werk van Janssens (1956, GB) moet je ervaren. Zij werkt met licht, kleur en ruimte. Met eenvoudige middelen verwekt ze zintuigelijke waarnemingen die doen verbazen. Een rij glazen aquaria staan op een rij. Met behulp van van glas, water, gekleurde folies, olie en parafine ziet de toeschouwer als hij beweegt de kleur en de ruimte veranderen. Op de vloer is kilo's glitter uitgestrooid, bij langslopen verandert de kleur van de glitter. Het 'hoogtepunt is een afgesloten witte zaal, die gevuld is met dikke mist in de kleuren blauw, oranje en geel. Elke bezoeker raakt volkomen gedesoriënteerd.  Je maakt het mee en dat is het.

STATE OF MIND

STATE OF MIND

ANNE & PATRICK POIRIER De pont Tilburg

Al vijftig jaar is het echtpaar Poirier (1942, Frankrijk) op zoek naar sporen van het verleden, met name in Italië en Griekenland. Kwetsbaarheid van cultuur, natuur en mens spelen naast herinnering een hoofdrol in hun werk. Hun werk is een combinatie van architectuur en archeologie. Ruïnes zien ze niet als verval, maar als een teken van vitaliteit, als een keten in de continue afwisseling van constructie en destructie.
De Grieken en Romeinen stelden zich het geheugen voor als een gebouw met vele kamers. Tot in de middeleeuwen was dat de manier om kennis en herinneringen te bewaren, die kregen een plaats in een kamer waarin zij vanzelfsprekend thuis hoorden.
Sinds 2002 leven ze teruggetrokken in de Provence. Hun enige zoon overleed in dat jaar. Hij reisde met hen mee en fotografeerde en filmde wat ze onderzochten. Nu blijven ze thuis en reizen denkbeeldig in hun herinneringen. Ze noemen zich nu archeologen van hun eigen leven. Dat uit zich in beelden van henzelf.
De expositie open met een opengevouwen januskop. Achter hun profiel zien we hun denken en voelen in de vorm van amfitheaters en ruïnes.

De tentoonstelling kent enerzijds kleine maquettes, tekeningen en foto's en anderzijds enorme installaties zoals Mnemosyne (1990). Een volgebouwde maquette van theaters, observatoria, bibliotheken en musea. Aan het centraal gelegen plein staan Het Theater van het Geheugen,

Het theater van de Vergetelheid en het Amfitheater van de Dromen.

Detail.

De tegenhanger is Exotica(2000) een inktzwarte maquette van een moderne stad, opgebouwd uit afvalmateriaal. Het is een ruïne van de toekomst.