ART AMSTERDAM 2009

120 galerieen waren op de beurs aanwezig, waaronder een kwart uit het buitenland.
Elke galerie zorgde voor een solopresentatie.
De ruime gangen, de rustige kleurstellingen, witte muren, rode loper zorgde voor een goede ambiance. Het leek daardoor minder druk dan het was. Natuurlijk waren de grote namen aanwezig: Marlene Dumas, Jeroen Henneman, Erwin Olaf, Rineke Dijkstra, Armando, enz. Ook voor ons een herkenning bij het werk van Maulwurf en van
ROLAND SCHIMMEL

en van SEET VAN HOUT, die flink aanwezig was. Niet alleen op de omslag van programma en krant, maar ook op de muren bij twee van de terrassen.


WANNES GOETSCHALCKX trok veel aandacht. Niet zozeer door zijn performance, uren lopend in een tredmolen, maar door zijn video, waarop hij door zijn atelier slingerde als een aap in zijn kooi.
Een ontdekking was voor ons het kunstzinnig designwerk van Henk Stallinga. Vooral zijn spiegels in felrode geometrische vormen, maakten ons hebberig.
Ook het werk van JURRIAAN MOLENAAR sprak zeer aan. Lekker strak en gaaf geschilderd


PER ABRAHAMSEN is een alleskunner. Zijn solo ging over zijn beelden die hij snijdt uit gipsblokken. Zeer breekbaar. Het interesssante is dat hij de blokken laat zien waaruit hij de beelden heeft weggesneden. Een soort negatieve beelden.
Ruim tien jaar geleden maakte hij metershoge foto's van lichtstrepen die op zijn modellen vallen. Goed werk.
Opvallend veel fotowerk naast de schilderijen en de mixed media. En dank zij de digitale camera en de berwerkingsmogelijkheden zijn de foto's fantastisch scherp.
Al is er een tendens om de beelden onscherp en bewogen af te drukken, alsof de makers een abstractie nastreven.


BAS PRINCEN laat zien dat schoonheid overal te zien is, als je er oog voor hebt.
BAS PRINCEN

Een absolute grootheid is CLAUDIA ROGGE die in haar geescaneerde groepsfoto's in enkele met zorg gekozen kleuren een wereld oproept die we als echt herkennen en toch niet zo in de werkelijkheid zullen tegenkomen.
CLAUDIA ROGGE
CLAUDIA ROGGE
CLAUDIA ROGGE
Ook de beelden die MICHAEL WOLF met zijn camera vastlegt, lijken surrealistisch, maar zijn echt. De torenflats van Shanghai leveren hem het lijnenspel en de inkijkjes, die hij met de computer opblaast tot aparte werken.

MICHAEL WOLF

Jasper de Breijer en Paolo Ventura in Fotomuseum Den Haag

Jasper de Breijer brak door met zijn foto's van nagebouwde Indische huizen en jungle.
Prachtig belicht leek het echt en tegelijk was duidelijk te zien dat de scenes opgebouwd waren uit karton.
Karton is ook het materiaal waarvan hij gewonde soldaten maakt voor zijn serie over oorlog.

De mogelijkheden van de computer zet hij vol in om de beelden te creeren die hij voor ogen heeft.


Zijn volgende project is Afrika. Hij is er geweest, maar kon daar niet werken. hij heeft nu zijn eigen Afrika ontworpen. Hij werkt nu op schaal 1 op 1 en maakt pakken waarin hij zich laat fotograferen. De figuren zet hij met de computer in scene.

Zijn ervaringen bij grensovergangen waar je uren vastgehouden wordt en men moeilijk doet in de hoop dat je met geld over de brug komt, resulteren in dit werk.

De vele revoluties die het reizen in midden Afrika zie je terug in dit werk. De auto laat bij de bumper zien dat het hout en karton met plakband vastgemaakt is.
De negers tonen de naden van de pakken. Die dubbelheid maakt de kracht uit van het werk. Dit is geen nostalgisch spelletje maar ware kunst.


Paolo Ventura bouwt zijn scenes op kleine schaal.

De sfeer is licht absurdistisch

De poppen en de scenes wijzen terug naar de kindertijd. De verwondering die alles opriep, zeker de magie van de circusgasten.

KUNSTPAREN IN GEMEENTEMUSEUM

Op het eerste gezicht een leuk uitgangspunt voor een expositie: man en vrouw die samen kunstenaar zijn. Het resultaat viel tegen. Sommige paren, zoals Rodin en Claudel, zijn al vaak samen te zien geweest, andere paren tellen duidelijk een grote kunstenaar en een goedwillende partner.

Het enige paar waarbij beider werk verraste was Hans Hartung

en Anna Eva Bergman.


Terecht is Jawlensky volop aanwezig. Het Gemeentemuseum heeft immers een aantal werken van hem in de collectie.

Dit werk van hem : Meisje met pinksterrozen is niet voor niets de aantrekker op de poster en catalogus. Het is veruit het interessantse werk van de hele expositie.

INDIASE KUNST IN HET GEM DEN HAAG

De hype is over: Chinese kunst is ineens niet meer een must voor musea. Het Gem probeert nu India op de kaart te zetten als een land waar de nieuwe kunst ontstaat.
Riyas Komu
Jitish Kallat presenteert een wand met 365 details van kapotgereden auto's. Het verkeer in de steden van India is zo, dat deukloos rijden onmogelijk is. Ook Shetty presenteert een wand met kapotgereden volkswagens op schaal.


Rijas Komu neemt voetbal als metafoor voor zijn politiek bedoelde werk. De voetballers van het Iraanse elftal kunnen in eigen land niets verdienen en spelen in alle delen van de westerse wereld.
Ook in zijn installaties van klassiek bewerkt hout zie je torso's en benen van voetballers, gecombineerd met kamelen, karren en wilgentwijgen. De bedoeling is niet altijd even duidelijk.

Kallat heeft de traditionele fietstaxi, een motorfiets en een personenauto opgebouwd uit botten en skeletten en ze voorzien van prehistorisch aandoende namen. Grappig en goed gemaakt.

Sudarshan Shetty heeft een installatie neergezet met in rood plexiglas opgesloten hondengeraamtes. De camera's in de geraamtes nemen de toeschouwers op en projecteren de beelden op een videowand.


Al met al zijn het werken die enerzijds de traditie van India tonen, anderzijds erg aansluiting zoeken met de westerse kunst. Het resultaat is interessant, maar ook niet meer dan dat.

PIPPILOTTI RIST IN BOYMANS

Er zullen weinig bezoekers teleurgesteld uit de expositie van Pipilotti Rist zijn gekomen. De voortdurend bewegende projecties van planten, vrouwen, fruit en water op het plafond, de grond en de muren zijn zo aangenaam door kleur en close ups dat je je er vanzelf aan overgeeft.

De installaties zijn met elkaar verbonden door een doolhof van witte gordijnen. Steeds kom je op open plekken waar bedden, kussens of tapijten je uitnodigen tot liggen. Een slimme zet omdat videoinstallaties vaak geen rekening houden met de toeschouwers. Soms staan er enkele stoelen of een bank, meestal moet je staand de beelden tot je nemen. Hier is dat niet zo. De meeste bezoekers brengen dan ook goauw een uurtje door bij Pipilotti's werk.

Haar favoriete model, Pepermenta, is veelvuldig te zien. Tussen tulpen, planten en in water, vaak naakt, een onschuldig naakt dat speels door het leven gaat.
Het mooiste werk vond ik de dode takken die volhingen met doorzichtig plastic eetbakjes. De wisselende spotlights maakte er een sprookje van.

BERT LOERAKKER IN STEDELIJK SCHIEDAM

Het Stedelijk Museum Schiedam vraagt regelmatig kunstenaars die in hun collectie aanwezig zijn om een tentoonstelling in te richten. dit maal vroegen ze Bert Loerakker van wie ze maar liefst 130 werken in de collectie hebben dankzij een schenking.

Loerakker heeft van jongs af aan geprobeerd het realisme(landschappelijke) en het abstracte te combineren. Enerzijds door de techniek van schilderen te onderzoeken, anderzijds door tweeluiken te maken.

In zijn keus zie je zijn voorliefde voor Nederlandse kunstenaars die ook werken in het grensgebied tussen realisme en abstractie, zoals JCJ van der Heijden: Deur.

BERT SISSINGH IN STEDELIJK SCHIEDAM

Bert Sissingh is een fotograaf die wat hij fotografeert in scene zet.
Hij gebruikt aanvankelijk zijn ouders en zichzelf als modellen en laat zijn vrouw afdrukken. De humor is duidelijk aanwezig.

In de volgende serie laat hij vader en zoon voortdurend kleine oorlogjes uitvechten.

Nadat moeder is gestorven fotografeert hij zijn vader en zichzelf tot ook vader overlijdt.

Nu neemt hij zijn eigen gezin en ensceneert de situatie als gezinsleven in de jaren veertig en vijftig. Ook hier blijft de humor subtiel aan het werk.

IRIS VAN DONGEN IN STEDELIJK SCHIEDAM

Iris van Dongen(1975) woont en werkt thans in Berlijn. Haar materiaal is pastel en houtskool. Haar onderwerp moderne vrouwen die godinnen lijken of femmes fatales.
Haar werken zijn monumentaal. Meer dan levensgroot zijn haar vrouwen in vaak duistere omgevingen. Ze zijn verleidelijk en gevaarlijk, gesymboliseerd in de veel aanwezige slangen. De dood ligt op de loer in werken die soms een gothic sfeer hebben. Wat vooral opvalt is de perfectie waarmee zij tekent en componeert.
Geen wonder dat haar werk internationaal aansluit.

Een paar jaar geleden was dit het eerste werk dat we van haar zagen in Den Haag.

De titel Dragon II legt een verband met het vroege werk, maar de sfeer is anders, dreigender.


Zolas Daughter(2004) is het meest herkenbaar als tekening, al heeft ze naast het potlood, pastel en houtskool gebruikt.120 x 190 cm.

She is the night(2004)lijkt een visioen met de schedel die zich in het gebladerte laat zien. De blik lijkt nietsziend(234 x 158 cm)
Suspicion
Suspicious
Exhegesis
Doomed
Iris
Compassion
Blond

RO THEATER HET LAATSTE VIUUR

Alize Zandwijk, artistiek leider van het gezelschap, heeft haar 'soulmate' gevonden in de Duitse schrijfster Dea Loher. Ze herkent in haar werk mededogen als thema en dat is wat Zandwijk wil tonen: mededogen met de machtelozen.
Het Laatste Vuur heeft daarvoor een mooi uitgangspunt. Een echtpaar, gespeeld door Wille Thomas en Sylvia Poorta, verzorgen zijn demente moeder. Hun zoontje overlijdt na een aanrijding. De automobilist is doorgereden. Het leed wordt gedeeld door de buurtgenoten. Alize noemt hen de woordenlozen. Ze zegt: niemand kan eigenlijk praten en toch is er voortdurend tekst. Dat klopt drie uur lang gaat het maar door. De acteurs doen hun best, maar de vormgeving en de kostuums zijn weer teveel van het goede. De acteurs dragen lelijke en onhandige kleding, zijn op onlogische wijze geschminkt. Er ligt een laag sneeuw (gepikt van Luc Perceval en zijn Moliere) en het gaat maar door. Als publiek kijk je naar figuren die volgens de regie om mededogen vragen. Maar er blijft een enorme afstand tussen toneel en zaal. Sylvia Poorta bereikt even contact als zij de emoties van de vrouw toont door gestiek en wanhoop in haar stem. Bart Slegers zorgt voor enige opluchting in zijn monologen van een sloeber die optimistisch blijft en vriendschap zoekt.
Goele Derick ontroert als demente moeder. Zij wordt in bad verdronken door haar zoon die daarna het bos invlucht. De onderwijzeres schaft zich steeds grotere borsten aan, de reiziger raakt verzeild in een relatie met de moeder en wil daar vanaf. Een politieagente voelt zich steeds meer de verantwoordelijke voor het ongeluk. Het zal allemaal wel. Schrijven is schrappen, die les heeft Loher en Zandwijk nog niet geleerd.