MUSEUM ELSENE

MUSEUM VOOR SCHONE KUNSTEN VAN ELSENEEen fraaie buitenwijk van Brussel met centraal enkele grote vijvers heeft in een oud fabriekspand een fraaie collectie kunst. Met o.a. een grote verzameling posters.In de collectie enkele hele fraaie Magrittes (onder), Broodhaers en Delvaux (boven) .

TWOOLS 8 SCAPINO 11-14/6/2006

Alweer voor de achtste keer sloot Scapino Balletgroep Rotterdam het seizoen af met een non-stop programma van circa 75 minuten dans. 6 choreografen zorgden voor een gevarieerd geheel. De pers vond het allemaal wat gemakkelijk en van hetzelfde. Dat vond ik niet.Andere jaren had je nog wel eens een paar momenten van verveling. Nu nauwelijks.Hoogtepunten waren voor mij het stuk Drowing Lessons voor acht danseressen van Jaakko Toivonen. Aanleiding was voor hem een verhaal over een aantal Japanse vrouwen die vlak voor de haven door de mannen in zee werden gegooid en verdronken. Muziek, beeld en kostuums benadrukten de onschuld van de vrouwen en hun tragische lot. Een prachtig gebruik van het grote podium en goed ensmeblewerk.
De humor kwam aan bod in Geek Speak van Stephen Shroshire. Een groepsdans waarbij het onhandige van de geek gecombineerd werd met zijn interesse in mathematische figuren.

JAN FABER - HOMO FABRE

Jan Fabre krijgt als beeldend kunstenaar de kans uit te pakken in Antwerpen. Het Muhka laat oud werk zien, veel video. En het MSKA nodigde Jan uit om zijn werken te plaatsen tussen de oude werken die hij als jonge jongen zo bewonderde.Vooral het Smka toont pure schoonheid (en humor). Soms past het moderne werk uitstekend tussen de oude meesters, zoals de met bloed gemaakte teksten. Soms levert het werk commentaar op de klassieken. Zo is het schilderij van Judith theatraal uitgelicht en dit werk gaat een relatie aan met de film waarop Jan Fabre in harnas strijd levert met zichzelf.In de Rubenszaal staan tussen de grote doeken plasmaschermen die een performance tonen van Jan en Abramovic. Beiden in een vitrine, in harnas, waarbij aan het eind de mantra klinkt:forgiveness is a duty.En kriskras door de verzameling zijn de beelden gemaakt van punaises en van insectenschilden te zien.

TONEELGROEP DE APPEL -O6 FESTIVAL

Zuid- Afrikaanse studenten en leerlingen van de Nederlandse toneelacademies werkten samen met regisseurs en spelers van toneelgroep De Appel.Gezien: Buiten de Deur, tekst Wolfgang Borchert, regie David Geysen.Inhoud: Een soldaat keert terug van het front. Hij wil zichzelf verdrinken in de Elbe. Maar de elbe wil hem niet. Hij belandt zo in een niemandsland waar ieder van 'rol'kan wisselen.Een lastig stuk, helder vormgegeven. David kan nog niet afstand doen van alle invallen die hij heeft. Toch is hij al veel beheerster te werk gegaan dan bij zijn vorige Appelregie: Don Quichot. Hij groeit en dat belooft veel voor de toekomst.Internationaal was de groep die Wannie Wijn meenam in zijn improvisatievoorstelling:Subway Stories. Links raasde regelmatig eenmetro langs. In een soort café vinden ontmoetingenplaats tussen vreemden die gekke verhalen ensituaties uitwisselen. De grote ster is beslistSacha Bulthuis, haar timing en beheersing levertdie prachtige melange op van klucht en sentiment. Ook Bob Schwartze laat zien dat hijeen komisch talent uit de eredivisie is.Het was een grappig geheel dat niet beklijft,daarvoor hing toch teveel de geur van improvisatie om de voorstelling.
http://www.toneelgroepdeappel.nl

THEATERDAG ROTTERDAM

Maandag 29 mei was de vijfde Theaterdag van de Rotterdamse theaters en gezelschappen.In de kleine zaal van de Rotterdamse Schouwburg lieten een aantal groepen stukjes van voorstellingen zien. Verrassend waren de jongens van Bambie en van Wunderbaum (ik word agressief van..., dan wil ik slaan/meppen,etc). Hofpleintheater verbaasde met goede zangstemmen in een nederlandse Barbier van Sevilla

STEDELIJK MUSEUM SCHIEDAM

met werk van o.a Maria Roosen (glas, roosenkrans) Anusya Blom (tekening) Ton Egberts en Henri Jacobs (schilderij) en Karin..(foto)

Zondag 4 juni het nieuwe Stedelijk in Schiedam bezocht. Het gebouw is geheel gerenoveerd en er is een gebouw bijgekomen, waardoor er twee keer zoveel ruimte is ontstaan. Het is een sfeervol gebouw met veel trappen. Aardig is dat ook de zolders als ruimtes zijn benut.De openingstentoonstelling waarin de invloed van Picasso, Miro en Klee op de Cobraschilders aangetoond wordt, telt teveel werken. Opvallend is dat Anton Rooskens minder verouderd lijkt dan Appel, Corneille en Constant.Een tweede expo is Maria's Maria's. Werk van de kunstenares Maria Roosen. Speels en provocerend. Glas en wol zijn materialen die zij gebruikt in haar installaties.Daarnaast is er werk van hedendaagse kunstenaars te zien, zoals Henri Jacobs

SYLVIE ZIJLMANS

Sylvie Zijlmans
In Boymans is werk van Sylvie Zijlmans te zien. Erg indrukwekkend zijn haar reuzen. Meer dan levensgroot en haarscherp gefotografeerd kijken ze je doordringend aan. De handen lijken te groot voor de lichamen, vooral als ze naar voren zijn gericht. Jammer genoeg heeft ze te veel reuzen gemaakt naar mijn smaak. Vier zalen, twee met volwassenen, een met kinderen en dan nog eentje met chinese vrouwen. Het effect is verdwenen. Je denkt alleen nog maar knap gedaan. De associatie met de tsunami, die gewekt wordt door de natte reuzen is dan verdwenen.Sylvie wil het wereldgebeuren op menselijke schaal voorstellen. Het bombardement op Bagdadstelt zij voor op een tafel met rokende glazen en stapels boeken. Haar angst voor besmetting spreekt uit andere werken waarbij alle mogelijke schoonmaakmiddelen een rol spelen.De mooiste werken blijven voor mij de foto's waarbij een hemels licht uit auto's komt en de mensen daar met eerbied en vrees op af komen. Ook de nieuwe werken waarbij mensen door water waden met op de achtergrond verlichte appartementencomplexen hebben dat mysterieuze dat werkt. Haar installaties met tl en snoeren kunnen die bijna religieuze sfeer oproepen.Aan het begin van de expositie hangt een tekst van Dirk van Weelden. Hij hekelt daarin de zucht naar betekenis die we in kunstwerken zoeken. Dat staat het kijken in de weg, volgens hem.We vragen toch ook niet naar de betekenis van een boom in een bos of naar de betekenis van onszelf? Nee, dat is waar. Maar kunst heeft te maken met communicatie. Een kunstenaar maakt een werk en laat dat aan ons zien. De aloude wet van zender--> bericht--> ontvanger treedt dan in werking. Als we geraakt worden, het werk ons aanspreekt, dan willen we weten waarom, dan vragen we naar de betekenis. Daar is niets mis mee..

BORIS SIPEK

BORIS SIPEK

In Assen (juni 2006) naar de overzichtstentoonstelling van Boris Sipek geweest. Mooi vormgegeven, aandacht voor zijn glaswerk en zijn meubels. Ook de foto's van Erwn Olaf en Jan Saudek zijn aanwezig. Niet alles wat Sipek maakt is verbluffend. Als hij te figuratief wordt, slaat zijn werk dood. Dan valt de sierlijkheid weg en is het object alleen maar een aardig ding.
Dat een tentoonstelling door de vormgeving helemaal kan worden verprutst is te zien in Zwolle. In de Fundatie laat de expo Uitgepakt delen zien van kunstverzamelingen. Door de slordige opstelling en het kris kras door elkaar hangen zonder een duidelijke routing is het interessante werk niet te onderscheiden van de rotzooi. Een gemiste kans.

FLOTIS MEYDAM

floris meydam

In Glasgallery Leerdam is een overzicht van het glaswerk dat Meydam de afgelopen 12 1/2 jaarheeft gemaakt. Ogenschijnlijk eenvoudig van vorm en kleur. Het vakmanschap straalt ervan af. Floris Meydam is jarenlang directeur van de glasfabriek Leerdam geweest. Na zijn pensionering heeft hij zich gewijd aan het ontwerpen van vrij werk, alleen unica's.
Meydam(1919) was er zelf ook. Hij zei me, dat het grootste probleem voor hem was niet teveel af te wijken van wat men van hem verwacht en tegelijkertijd voortdurend te veranderen omdat men ook niet steeds hetzelfde wil zien. Hij houdt dus wel degelijk rekening met zijn mogelijke kopers. Ik denk dat hier een verschil duidelijk wordt tussen een kunstenaar en een ontwerper.

TEUN HOCKS

Teun Hocks, meer dan grappige voorstellingen.
Te zien in CBK Dordrecht juni/juli 2006.

Teun Hocks

Na acht jaar kunnen we eindelijk de glas-in-loodramen zien die Teun Hocks voor de grote kerk in Dordrecht heeft ontworpen. Het heeft zo lang geduurd door allerlei procedures en door de ontwikkeling van een nieuw procédé waardoor digitale foto's in glas in lood kan worden omgezet.Teun Hocks heeft aan de ontwikkeling van deze werkwijze meegewerkt.Over de inhoud van de ramen is ook heel wat te doen geweest. De opdracht was in te spelen op de historie van Dordrecht, met name op de rol van de gilden. Typisch voor de ironische werkwijze van Hocks zijn de symbolen voor de gilden nu als aangespoeld vuil uit de rivier te zien.Natuurlijk staat hij zelf ook op de ramen.

In bijna al zijn werk is dat zo.Hij is als de figuur "Elckerlyc", een personage dat staat voor iedereen. Het mannetje verricht absurde handelingen op de werken, die tegelijkertijd komisch en triestig overkomen. Internationaal is er veel waardering voor Hocks werk, meestal als fotografie aangeduid.Zijn werkwijze: het idee krijgt vorm in een schets. Dan bouwt en schildert hij het decor, daarnafotografeert hij zichzelf in de theatrale setting. In het CBK Dodrecht zijn nu o.a. deze werken te zien in een overzichtstentoonstelling.