LEVE DE SCHILDERKUNST

In De Kunsthal Rotterdam is een prachtig overzicht te zien van de moderne figuratieve schilderkunst. Eitempera, olieverf, acryl, alle verfsoorten worden gebruikt. De ondergronden zijn het traditionele doek, maar ook hout en aluminium komen voor.
De kwast is fijn of grof, alles kan, maar het vakmanschap is hoog. Een aanrader

Dick Pieters

Anton Henning

Erich Fischl

Stephen Conroy

Axel Krause

Tai- Shan Schierenberg

Frank Schaepel

Norbert Tadeusz

Meat district

De expo's in Mama zijn altijd verrassend. Zo ook nu weer met Meatdistrict.

Andres Serrano toont in zijn perfecte foto's de absurde schoonheid.
Desiree Palmen die in haar werken opgaat in haar omgeving.
Richard Stipl maakt poppen . Vaak oude mensen die sadistische rituelen uitvoeren.De foto's en film van Sergey Bratkov toont het nut van modderbaden.

gemeentemuseum den haag

In het Gem is de eerste overzichtstentoonstelling te zien in Nederland van de Britse kunstenaar Gavin Turk. Samen met Damien Hirst en Tracy Emin kwam hij door de aankopen van Saatchi wereldwijd in de picture. Zijn thema is het kunstenaarschap. Dat blijkt al uit zijn afstudeerproject. In een verder lege atelierzaal had hij bovenstaand bordje opgehangen.
De examencommissie was 'not amused.

Hij maakte ook andere beelden, vaak wassenbeelden, die een reflectie vormen op de mensen die wij dagelijks zien, maar die we eigenlijk niet willen zien.Zijn latere werken tonen niet meer dan zijn handtekening. In koper, in druk, in verf of in borduursteken. Ook kopieert hij bekende werken van Andy Warhol, Magritte en andere.
Maar Che Guevara, Andy Warhol en Elvis hebben het gezicht gekregen van Gavin Turk.
Zijn ze daardoor origineel geworden of niet?




Tegenwoordig maakt hij alledaagse voorwerpen als koffiebekers en vuilniszakken van brons, dat hij overschildert zodat ze echt lijken. Een mooie dubbelzinnigheid.


In het gemeentemuseum is een expo gewijd aan de sixties, niet diepgaand, maar wel een lekkere onderdompeling in die goede oude tijd

lucebert & fernando sanchez castello

Het Schiedams museum kent twee interessante aandachtsgebieden:
Cobra en aanverwanten en Moderne Kunst met een'boodschap'.
Van beide is in februari 2007 een expositie geopend.

Een overzicht van Lucebert.
Foto's, schilderijen, grafiek en poëzie. Het is er allemaal. En veel is bekend.
Daardoor niet echt boeiend. Het werk is erg illustratief. Het zet niet tot nader kijken.
Met uitzondering van een aantal werken uit de jaren 70. Tegen prachtige blauwe achtergronden situeert hij vrouwen met een raadselachtige, meelevende blik en mannen met ernstige, gerimpelde hoofden en lijven. Fijn geschilderd en met spanning in de compositie.

De jonge kunstenaar Fernando Sanchez Castello is geboren in 1970. Hij heeft niet echt de dictatuur van Franco meegemaakt. Deze droeg in 1975 zijn macht over aan de koning.
Toch ligt zijn inspiratie bij dictators en hun pompeuze kunst. Prachtig voorbeeld is een video waarin een Romeinse kop van een heerser op alle mogelijk manieren 'mishandeld' wordt:
van een rots geworpen, achter een auto aangesleept, bestookt met brandbommen, begraven en weer opgegraven om als waterbak voor een ezel te dienen.
De kop ligt in een prachtige zaal met restanten van monumentale beelden.
Ook de op zijn kop hangende Duitse adelaar uit de tuin van het kasteel van Doorn zet aan het denken.
Het toppunt was voor mij de dubbele video van de Universiteit van Madrid. Je ziet een ruiter een kuur doen in de gangen van de universiteit. Een tweede toont een stortvloed van knikkers over een trap.
Franco bouwde de universiteit buiten de stad. De deuren moesten zo groot zijn dat ruiters naar binnen konden in het geval van een studentenoproer. De ruiters trainden hun paarden in het beklimmen van trappen. De studenten voorkwamen een inval door knikkers te strooien.

Foam: Kooiker en Sander

Twee expo's onder een dak.
Het Foam toont een overzicht van het werk van Paul Kooiker. Zijn thema is de ongemakkelijke verhouding die je als kijker kan hebben. Je kijkt en je vraagt je af of je dit wil zien.

Zijn modellen vraagt hij op bij bureaus. Hij wil juist die vrouwen die nooit gevraagd worden.

Sanders begon in Duitsland met zijn fotowerk in de jaren twintig. Hij wilde de prototypes vastleggen die in de maatschappij zijn te onderscheiden. Dat deed hij in vele fotoboeken: gestalten des jaarhunderts.

Van Gogh en het Expressionisme

Het Van goghmuseum wil ook met deze expositie iets bewijzen. Van Gogh was populair bij de Duitse expressionisten en dus zijn zij beinvloed door zijn visie en kleurgebruik.
Ook hier lijkt vooral de marketing-afdeling aan het werk te zijn geweest.
Wetenschappelijk lijkt het verhaal niet sterk.
Toch een mooie expo met veel werk uit particulier bezit.
Pechstein


Van Gogh

Maria Stuart

Erik Vos kan het nog. Hij maakte van deze tragedie van Schiler een fraaie voorstelling.
Het toneelbeeld van Ton Schenk bestaat uit een oplopend (draai)toneel en enkele zetels.
De achterwand is donker en glanzend.
Vooral Miriam Stolwijk schittert in haar titelrol. Het is altijd een feest om Stefan van der Walle te zien spelen. Hij was in het gezelschap van Appelspelers Bob Schwartze, Hubert Firmin en
Peter Bolhuis. Wil van Kralingen had haar avond niet. Toch vloog de tijd. Drie uur toptoneel, weliswaar met de bekende Vostrucjes, maar ze werkten nog steeds.

i.p.v. markshov

Van Kimpen de directeur van het Gemeentemuseum had geluk. Een slecht werk van een russische schilder dat nooit tentoongesteld was, verkocht hij voor veel geld aan een russische verzamelaar. Van het geld kocht hij nieuw werk aan. Die werken zijn nu te zien. Veel bekenden, die in het Gem te zien waren, maar ook wat pop art en minimal art stukken die de collectie completer maken. De pasta is van de duitser Gogel. Veel figuratief in de aankoop.

Gregory Crewdson

In het fotomuseum Den Haag een eerste overzicht van het werk van de Amerikaanse fotograaf Gregory Crewsdon. Als vele andere kunstenaars toont hij wat achter de muren van de suburbs gebeurt. Hij ensceneert zijn foto's . Zoals hierboven Ophelia, compleet in de studio opgebouwd en digitaal bewerkt.
Zijn succes maakt dat hij met filmsterren kan werken. Zijn foto's lijken dan ook stills uit films.
Hierboven zie je Julia Moore.

Deze serie is geschoten in een huis dat al jaren leeg stond. Alles was zoals de bewoonster het drie jaar geleden heeft achtergelaten.
Zijn nieuwste werk vraagt 150 medewerkers. Geen wonder dat zijn foto's heel duur zijn.

Klimt en Toorop

Een vrouw in Wenen heeft geschreven over de invloed van Toorop op Klimt.
Het Gemeentemuseum Den Haag wijdde er een tentoonstelling aan.
De werken waren mooi, maar de invloed is niet duidelijk. Ook de andere kunstenaars uit die tijd in Brussel (Les Vingts) zouden hun invloed hebben gehad.
Veel bezoekers, dat wel.

De Goede Mens van Sezuan

De premiere was niet goed. Judith Linzen in de hoofdrol acteerde te braaf.
Hugo Maertens had nog geen greep op zijn rol en overschreewude zichzelf.
De muziek was saai, de liederen onverstaanbaar.
De noodzaak voor de voorstelling was niet duidelijk, terwijl het verhaal een goede voorstelling kan opleveren. Brecht schreef zijn tekst in ballingschap.
De vraag bestaat er een goed mens wordt in het stuk beantwoord met een goed mens kan niet bestaan zonder een slechte kant. Goed of slecht, je verliest het van de goden, het noodlot.
Shui Te de hoofdpersoon kan geen nee zeggen en is daarmee in principe tot het goede in staat.
Alleen de profiteurs ontnemen je alles wanneer je niet hard kan zijn. Ze verzint een neef die keihard optreedt tegen de profiteurs. Als Shui Te in verwachting is, neemt het kwaad de leiding over. De neef begint een fabriek. De toekomst voor het kind moet veilig worden gesteld.
Een rechtzaak volgt en Shui Te moet bekennen dat er geen neef is. Met hoon overladen en zonder hulp van de goden blijft ze alleen achter.
Het decor is fraai, vooral David Geysen en Geert de Jong spelen sterk.
Vergeleken met August van de Paardenkathedraal is dit stuk een meesterwerk.

August, august, august

Dirk Tanghe is terug, zo schreven de kranten. Zijn laatste voorstelling zou een overdonderend spektakel zijn vol humor, schitterend acteerwerk en prachtig licht, decor, etc.
Dat moesten we zien. We zijn in Kunstmin geweest. Na een klein halfuur keken we elkaar aan.
Het was flauw, saai en klungelig acteerwerk van de figuranten. Het dieptepunt was een travestiet die met een stokje geilheid suggereerde.
In de pauze naar huis. Dan is tv ineens een prachtig medium.

BELVEDERE HEERENVEEN

Altijd leuk om het Belvedere in Ornajewoud Heerenveen te bezoeken. Naast wisselende tentoonstellingen hebben zij een goed overzicht van Friese kunstenaars.

G. Brenner

J.Mankes W. Althuis T.Oud

Noorderlicht Leeuwarden Asia

Veel ellende, veel pogingen om aan de armoede te ontsnappen. Bijvoorbeeld door travestie.

Is bureaucratie noodzaak of import uit het rijke westen?

Rene Magritte in Boymans

Een tweede overzichtstentoonstelling van Magritte in Boymans. Was het de eerste keer vooral de schilderijen die werden getoond, nu ging de aandacht naar de werken op papier.
Dat betekent veel aandacht voor de schetsen, de eerste ideeën, de reclames, de brieven, etc.
Interessant? Zeker, maar niet spectaculair.

Magritte noemde dit werk De Philosoof. Volgens velen zit er een seksuele symboliek in het werk. De druipende kaars, de pijp en de neus zouden slaan op het mannelijke geslacht.
Dat kan best, maar waar gaat het dan over?

Dit was het eerste werk dat ik ooit van Magritte zag. Het was de illustraite van een album van de Young Rascals. Ik was verkocht. En wilde meer weten en zien van deze kunstenaar.

Dit werk is een versie van vele. Het is een belangrijk werk om Magrittes werk te snappen. Het is geen pijp, het is een voorstelling van een pijp. Woorden en verbeeldingen staan naast de realiteit, ze verwijsen daar hooguit naar, maar kunnen ook los van de werkelijkheid een betekenis hebben.

CO WESTERIK

Het Gemeentemuseum Den Haag heeft een Groots Overzicht in huis van het werk van de 81-jarige Co Westerik. Etsen, grafiek en schilderijen beslaan vele zalen. Westerik heeft een herkenbare stijl. Zijn figuren zijn voorzien van grote ogen die de toeschouwer aankijken met een blik die tegelijk triomfantelijk en naief lijkt. Zijn oudere werken (1950-1960) met de heldere kleuren staan als een huis. Ze komen wat knullig over door de platte compositie en de niet anatomische lichamen.
Ze stemmen even vrolijk maar geven daarna een onbehaaglijk gevoel. Is het echtpaar wel zo aan het genieten van hun vrijheid en de zon. Of delen ze niets meer, maar weten dat nog niet?
En die schoolmeester. Legt hij zijn hand troostend op de schouder van het kind of grijpt hij hem bij de keel?

Zijn latere werk is veel 'dunner'geschilderd, transparanter bijna. We zien de onderliggende kleuren door de dekkende heen. Zijn voorkeur gaat uit naar zachtere pastelachtige kleuren.

Het nadeel van een overzicht doet zich ook hier weer gelden: het is teveel en het gaat daardoor op elkaar lijken.

Zijn beroemdste werk: Snijden aan gras.

Een heel fraai werk Boris I.M.

http://www.westerik.nl

BRUCE NAUMAN

In het SMCS zoals het Stedelijk tijdelijk heet, Mapping the Studio bezocht.
Daar wordt je niet vrolijk van. Veel kunstenaars en hun werkplek. Dat is niet vaak meer een atelier, maar veeleer een ruimte die gebruikt wordt om een kunstwerk te plaatsen. Zoals Robert Smithson, de beroemde landartkunstenaar, die in een zoutmeer in Utah zijn beroemde Spiral
creeerde.

En natuurlijk was Bruce Nauman ook weer present. Na de vele werken in Berlijn, de trotse aankopen in veel moderne musea heb ik de indruk dat we met een handige zakenman te doen hebben en niet met een geniaal kunstenaar. Zijn video's en installaties zijn daarvoor te eenduidig.

SASKIA OLDE WOLBERS

The Falling Eye is d eeerste solotentoonstelling van Saskia (Breda, 1971).
Haar werk bestaat uit video's. De voorwerpen maakt ze zelf. Ze filmt ze in aquariums.
Daar voegt ze een verteller aan toe. Woorden en beelden gaan een associatieve relatie aan.
De verhalen zijn verzonnen maar gebaseerd op tv documentaires en berichten uit de krant.
Ze zijn bizar en onvoorstelbaar. De beelden zijn plantvormig of architectonisch. Ze maakt ze van visdraad, verpakkingsmateriaal en delen van gebruiksvoorwerpen. Ze doopt ze in verf en door het water in de aquaria krijgen ze stroperige, mysterieuze, pulserende vormen. Fascinerend.