NAN GOLDING - POSTE RESTANTE

The Hug

Vijfentwintig jaar geleden kwam Nan Golding(1953, USA) met haar project The Ballad of sexual Dependecy (1980-1986) naar buiten. Het waren snapshots van haar vriendenkring die bestond uit travestieten, homoseksuelen, hoertjes en verslaafden. Haar werk maakte enorme indruk en kwam vrijwel direct in musea terecht. Het is aan de ene kant een peep-show, we kijken naar intimiteiten die prive zijn, en aan de andere kant een documentaire over de zelfkant van het stadsleven.
Om dit feit te vieren zijn er nu vier diashows te zien in het Fotomuseum Rotterdam.
Een daarvan gaat over het uitgaansleven, veel drank, veel travestieten


Een ander is gewijd aan de intimiteit en toont beelden van de vrienden badend, vrijend of slapend





In de meest uitgebreide diashow die een uitbreiding van de Ballad is, komen verrassend genoeg foto's van landschappen en verlaten kamers langs. Die laten zien dat Golding weet wat fotograferen is.


De laatste afdeling All by Myself laat zelfportretten zien, inclusief de beroemde foto nadat ze door haar vriend/man in elkaar geslagen is.



Wat het werk zo fascinerend maakt, is de vreemde combinatie die haar foto's oproepen: de mensen zijn echt en tegelijkertijd acteurs die zichzelf spelen.
Die paradox komt omdat Nan zo dicht bij en intiem fotografeert dat het afstand schept, objectief lijkt en toch compassie toont, zeker met de muziekfragmenten die de diashows begeleiden.

SCAPINO : HOLLAND +

Vorig jaar verraste Ed v.d. Wubbe, choreograaf en leider van balletgroep Scapino in Rotterdam, met Holland. Zijn expressionistishce kijk op Holland. Verwacht geen verhalend ballet, want die maakt Wubbe niet. Zwarte kleding,(harmonium)muziek en gebaren als het opgeheven vingertje(in combinatie met een vinger voor de mond)zijn duidelijke verwijzingen. Voor de rest is het aan de kijker om te associeren bij de beelden die de energieke dans oplevert. Het is gezet op harmoniummuziek live bespeeld door Annemarie Labinjo en delen uit de CD Uumen een improvisatie door de accordeonist Kimmo Pohjonen en Eric Echampard. Het hele gezelschap is op de planken in dit stuk dat snelle en verstilde delen kent. Het boeit van begin tot eind en toont dat de dansers en Van de Wubbe op hoog artisatiek niveau werken.



Het programma wordt aangevuld met 2 choreografieen( de + uit de titel)
Craquer la peau van Loic Perela heeft een mooi beeld. Goudkleurige folie bedekt het speelvlak en weerkaatst het licht. Alleen er gebeurt te weinig. de bewegingen zijn dramatisch bedoeld, maar overtuigen niet en met het decor was meer te doen. Muziek en kleding waren lelijk.
Suite Suite Suiter van Marco Coecke op delen uit de Suite van J.S.Bach was vrolijk, humoristisch en vol goede bewegingen. Knap maar niet indringend. Een soort lekker snoepgoed, waarvan je je de smaak herinnert maar dat de maag niet vult.

SHADOWDANCE DE KADE AMERSFOORT

Deze animatie moet het publiek verleiden om naar de kunsthal De Kade in Amersfoort te komen. In het korte bestaan van De Kade is al een paar zaken helder geworden.
Het is een mooi gebouw dat veel open ruimte kent. Dat betekent dat er vooral beelden en installaties te zien zullen zijn. Foto's en schilderwerken hebben nu eenmaal muren nodig en die zouden de ruimte verstoren. Ook is duidelijk dat er vooral exposities zijn die voor veel mensen aantrekkelijk zijn. De werken zijn of lijken vaak interactief. Ze vragen niet veel achtergrondkennis en zijn helder in vorm en inhoud. Het gevaar van oppervlakkigheid ligt daarmee op de loer en dat betekent dat de curatoren alert moeten blijven anders stoten ze een deel van het publiek van zich af dat echt in kunst is geinteresseerd.

Er is eigenlijk maar een wand waarop platte werken te zien zijn. Naast Kara Walkers werken zijn enkele foto's van Sam Taylor- Wood (1967, Engeland0 te zien. Taylor is een conceptueel kunstenaar die vooral foto's en film inzet om zijn concepten uit te werken. Het ging in de reeks foto's van een meisje dat wegspringt vanaf een stoel om de werking van de schaduw die een esthetischer beeld toont door de werkelijkheid, mede door de vallende stoel, waarop haar teen nog rust.


Wolfgang Munch (1963, Duitsland) werkt samen met Kiyoshi Furukawa(1959, Japan).
Hun Bubbles is al in heel wat musea te zien geweest. Het roept in iedereen het kind op doordat je op het scherm voor je zeepbellen ziet verschijnen die je met je schaduw kan verjagen.


Zonder licht geen schaduw. Er zijn dus nogal wat objecten te zien die door beweging een patroon van schaduwen op de wanden werpen. Spectaculair is het werk Slow Arc inside a Cube van Conrad Shawcross (1977,Engeland)die zich heeft gespecialiseerd in installaties waarin licht de hoofdrol speelt. William Kentridge (1955, Zuid-Afrika) tekent en maakt (teken)filmpjes. De parade van silhouetten die in een onafzienbare rij langs trekt, is al over de hele wereld te zien geweest. De begeleidende muziek maakt de trieste beelden lichter verteerbaar. Lotte Reiniger (1899-1981, Duitsland) maakte voor de tweede wereldoorlog grappige filmpjes met silhouetten. Het zijn vaak bekende sprookjes met een verrassende draai, bijvoorbeeld knipt een stiefzus haar voet bij zodat ze in het glazen schoentje past. Kara Walker(1969, USA) werkt met schaduwbeelden in haar films en installaties. Daarnaast maakt ze werken waarbij ze op een witte ondergrond zwart uitgesneden silhouetbeelden plakt. De werken hebben altijd met onderdrukking en verschil in sekse te maken. Zij is daarin een navolger van de knipkunstenaars uit vroeger tijden Licht en schaduw kunnen ons versteld doen staan. Diet Wiegman(1944, Nederland) maakt met zijn bedrijf veelsoortige kunst met een schwitz. Hij heeft diverse beelden op zijn naam staan die op het eerste gezicht geen enkele betekenis hebben, pas wanneer ze belicht worden en gaan draaien, maken deze driedimensionale beelden platte schaduwbeelden. (Kunst of kunstig?) Als je aan beweging en kunst denkt, kom je al snel uit op film. David Claerbout (1969, Belgie) levert zoals verwacht de beste filmische bijdrage. Zijn films zijn al aangekocht door vele musea en verzamelaars. Een perfect groot beeld laat deze ruimte van een kantoorgebouw zien, waar gedurende het halve uur dat de film duurt mensen ontdekken dat de deuren gesloten zijn. Hun reacties zijn divers maar wel herkenbaar. Hun kleding plaatst hen in de jaren zestig. Opvallend genoeg blijven de schaduwen op hun vaste plaats alsof er geen tijd verstrijkt. op davidclaerbout.com is nog veel meer van zijn filmpjes te zien. Vito Acconci(1940, USA) filmde zichzelf leterlijk schaduwboksend. Het is beslist niet zijn sterkste werk. Hij is ontwerper, (landschaps)architect. Een overzicht van zijn werk is te zien op acconci.com Hanna von Goeler (USA) studeerde af aan de Van Eijk Academie in Amsterdam. Zij is vertegenwoordigt met een filmpje waarbij een spoortreintje tussen allerlei alledaagse voorwerpen op een tafel rondrijdt. Doordat er een zaklantaarn op het speelgoed is gebonden, vallen prachtige en mysterieuze schaduwbeelden op de muren.
Teresa Serrano (1969, Spanje) werkt tegenwoordig in Mexico. Ze schildert, tekent, maakt beelden en installaties en films. In haar korte films is vaak invloed van de film noir te bekennen. Die films speelden zich vaak 's nachts af met lange, dreigende schaduwen. Serrano past dus wel in een expo als deze.

EDVARD MUNCH IN DE KUNSTHAL ROTTERDAM

ZELFPORTRET 1895
EDVARD MUNCH (1863-1944, Noorwegen)verloor zijn moeder in 1869 aan tbc. Ook zijn lievelingszusje stierf daaraan. Dankzij een tante kan hij naar de academie. al vrij snel begint hij te experimenteren door in de verf te krassen en te vegen en delen van het doek onbeschilderd te laten. Later, toen hij succes had en geld liet hij een buitenatelier bouwen, zodat het weer en het zonlicht konden inwerken op de doeken.
BUITENATELIER

Munch is vooral bekend door dat ene werk dat hij al vrij vroeg in zijn carrière maakte: De Schreeuw. Een super-expressief werk waarbij het hoofdpersonage verschrikt de oren dichthoudt om de schreeuw van de natuur niet te horen.
DE SCHREEUW 1893

Daarvoor had hij al landschappen en symbolistische werken gemaakt, met angst, vampiers en sfinxen. De vrouw is aantrekkelijk maar (levens)gevaarlijk.
SFINX 1892

De vrouw is in haar jeugd onschuldig. Munch lijkt zijn hele schildersleven een verlangen te houden naar die onschuldige tijd, waarbij seksualiteit nog geen rol speelde.
PUBERTEIT 1894
Sommigen zien in dat verlangen een heimwee naar zijn gestorven zusje.
HET ZIEKE KIND

Zijn techniek neemt toe. Hij geniet van de waardering die hij in Berlijn en Parijs heeft en koketteert met zijn depressies en drankverslaving.
De werken uit deze tijd tonen aan dat hij op de toppen van zijn kunnen stond.

MAANLICHT 1895

Het thema van de femme fatale heeft hij uitgewerkt in een aantal versies van Madonna,
een uitdagende verschijning die onaantastbaar lijkt.
MADONNA 1895
Van zijn geschilderde werken maakte hij graag litho's. en met die litho's experimenteerde hij weer, soms alleen maar door op de afdrukken te tekenen of kleur aan te brengen.
MADONNA 1895 LITHO

Na een jaar vrijwillig in een psychiatrische kliniek te hebben doorgebracht veranderde hij van onderwerpen. Die zocht hij dicht bij huis, landschappen, portretten. Door zijn experimenten met foto en film ging hij gedurfde uitsnijdingen of perspectieven toe te passen. Toch is dit werk niet altijd van hoge kwaliteit.
GELE STAM 1911
Dat is ook de conclusie na het zien van de expositie in de Kunsthal Rotterdam.
Er hangt veel, maar belangrijke werken ontbreken. En van wat er hangt is er veel van hetzelfde. Het accent ligt in de presentatie vooral op de gekwelde artiest, die eigenlijk een beetje gek was. De werken hangen ruim, maar de routing is niet helder en er hangen vooral teveel middelmatige werken.

DAVID SCHNELL, SAM DRUKKER, LINDA ARTS EN JONGE FOTOGRAFEN

In het Gem, Den Haag, zijn alle zalen vrijgemaakt voor de werken van de Duitse schilder David Schnell (1971). Net als andere succesvolle Duitse schilders is hij opgeleid aan de academie in Leipzig. Ook hij heeft daar het vakmanschap geleerd, dat is te zien aan de manier van schilderen, het kleurgebruik en bij David het fantastische gebruik van perspectief. De doeken zijn vaak enorm groot, waardoor je ogen bijna verdwalen in de verschillende dieptes die het doek biedt. Op een geraffineerde manier speelt hij met verschillende verdwijnpunten, waardoor het werk uit diverse standpunten anders gezien wordt. Boven een dagbladkritiek stond de kop:
Schnell zit muurvast in zijn werkwijze. Dat kan je ook zeggen van Mondriaan, Klaas Gubbels en Jan Schoonhoven. Het is ook niet waar. De compositie is in zijn latere werk losser geworden. Het is alsof we diverse beelden door elkaar zien. De werken neigen naar abstractie, terwijl er nog steeds een perspectief aanwezig is.



****************

In Pulchri hangen de nieuwe doeken van Sam Drukker. Hij wordt een stadsjutter genoemd omdat hij al fietsend door Den Haag altijd op zoek is naar bruikbaar materiaal voor zijn werk. Hij schildert namelijk graag op ondergronden die hij bij het straatvuil vindt. De vlekken die op het oude hout of doek aanwezig zijn, laat hij zitten en vormen een vreemd contrast met de bijna klassieke wijze waarop hij zijn figuren, bijna altijd naakt, schildert. Klassiek en modern tegelijk.
SAM DRUKKER
REGENVROUWDRAGER

**********************

In het Fotomuseum en in Pulchri Studio, beide in Den Haag, is werk te zien van jonge fotografen. In het museum hangen de werken die genomineerd waren voor de diverse prijzen die afstuderenden dit jaar konden winnen. In Pulchri maakten een aantal studenten ter plekke werk voor een tentoonstelling. Opvallend is dat de kwaliteit hoog is, technisch gezien. De hedendaagse apparatuur haalt perfectie binnen handbereik. De modefotografie is vooral in trek bij de fotografen in Pulchri, terwijl de fotojournalistiek meer aanwezig is in het museum.Inhoudelijk is er nog weinig eigenzinnigheid. De invloeden van de grote Nederlandse fotografen als Rieneke Dijkstra,Erwin Olaf en Koos van Breukel is duidelijk aanwezig. Zelfs Pauline van Oltheten vindt al navolging in haar wijze van tentoonstellen: Foto's verspreid over de muur met aantekeningen erbij. De foto van Amber is op beide tentoonstellingen te zien. Geen wonder, het is een werk dat wel al een eigen gezicht van de maker toont.
AMBER ISABEL - BETWEEN WHISPERS AND THUNDERSTORMS
MARLOUS VAN DER SLOOT -HELIANTHE
SYA GROOSMAN-
ARMY OF PERFECTION

VERZAMELAARS

Open art Fair 2010 Jaarbeurs Utrecht/ Gekoesterde Schoonheid Brabants museum Den Bosch

Veel ateliers lijken op opslagplaatsen. Niet alleen alle niet verkochte werken staan er in rekken. Vaak ligt, staat of hangt er een enorme verzameling materiaal, dat de kunstenaar ooit nog eens denkt te kunnen gebruiken. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze een aparte opslagplaats hebben voor tweedehands spullen en materiaal dat ze bij het vuilnis vandaan hebben gehaald. Het is waarschijnlijk beter om hen jutters te noemen dan verzamelaars. Een goed voorbeeld van zo'n jutter is Thorsten Brinckmann uit Hamburg. hij noemt zich een "serialsammler".
Hij gebruikt zijn verzameling voor het samenstellen van beelden en voor het maken van portretfoto's, waarbij zichzelf aankleedt en houdingen aanneemt die bekend zijn uit de kunstgeschiedenis, zoals hieronder een navolging van de(naakte) Olympia(1863)van Manet.



Als we in de kunst over verzamelaars spreken, dan bedoelen we echter niet de kunstenaars, maar de mensen die kunst verzamelen. Het Noord-Brabants museum in Den Bosch organiseerde onlangs een tentoonstelling onder de titel Gekoesterde Schoonheid met als ondertitel Kunst uit Brabants privebezit. Er blijkt heel wat moois en bijzonders verzameld te zijn in het Brabantse. Aardig is te zien dat er verschillende manieren zijn om te verzamelen.
Sommige verzamelen alleen landschappen, andere alleen werk uit een bepaalde stroming of van een enkele kunstenaar. Gelukkig zijn er ook die werk verzamelen met als enige maatstaf dat het hen moet aanspreken. Op de expositie waren middeleeuwse beelden van heiligen te zien naast Picasso's, Rembrandt naast Mondriaan, Van Gogh naast Ruysdael,Jan Steen naast Karel Appel.
Dat niet iedere verzamelaar weet hoe de werken optimaal te bewaren, was te zien aan het vuil, beschadigingen en het kapotgaan van de oude vernislaag.
Rubens
Jan Sluyters
Corneille
Cesar Domela
Marc Mulders

Zoals elk jaar kon je weer heel wat verzamelaars begerig zien rond kijken of er nog werk van hun gading was op de beurs Open Art Fair. Deze beurs richt zich op de verzamelaar met een ruime beurs die vooral geïnteresseerd is in figuratief. Er blijken zelfs galeries te zijn die zich hebben gespecialiseerd in de mooie man(Groningen)of in de hond(Dog Arts). De verkopers verwachtten blijkbaar dat veel mensen graag dieren zien in de kunst. Foto's, beelden en schilderijen van dieren waren in drie van de de vijf stands te vinden.
Marie Cecile Thijs(1964) maakt vooral portretten. Dit kattenportret is er een uit haar serie White Collar. Ze heeft de 17e eeuwse kraag te leen gekregen van het Rijksmuseum. Haar serie Human Angels kreeg vorig jaar terecht veel aandacht.

Verder zag je op de beurs veel stillevens (vooral op de 17e eeuwse wijze) en vrouwelijke schoonheid (niet te bloot). Je loopt langs kunst die je niet of zelden in een museum zal zien. Sommige werken sprongen eruit, althans voor mij, want smaak is subjectief, al kan je smaak wel ontwikkelen, bijvoorbeeld door rond te lopen op een kunstbeurs als Open Art Fair.

Stephan Zirwes(1967,Duitsland)fotografeert landschappen vanuit de lucht, althans daar lijkt het op. Het kunnen ook maquettes zijn die hij opbouwt met stroken vloerbedekking en kartonnen atributen. Het zijn in ieder geval wonderschone plaatjes.
Meer werk vind je op zijn prima site www.stephanzwires.com
Pepijn Langedijk is een jonge fotograaf en filmer. Hij werkt vooral in opdracht. Zijn vrije werk komt dit jaar voor het eerst naar buiten.

Andrew McNeile Jones is naast schilder filmer en televisiemaker. Dit werk is er een uit zijn serie Interiors. Ze geven een alledaags beeld maar door licht en schaduw en de perfecte kleuren krijgt het een meerwaarde. Soms lijkt het een moment uit een verhaal.

Esther Nienhuis schildert het onderweg zijn in de regen. Deze werken kregen de titel Saudade. Dit woord kennen we uit het Portugees. Het betekent zoveel als heimwee of melancholie.
De werken geven beelden van het onderweg zijn. De regen roept associaties op met verdriet om wat er achter blijft.