jhkijker

Thursday, April 02, 2020

REALISME NU Stedelijk Museum Schiedam

Veel van de werken die hier hangen als realistische kunst zijn gemaakt naar foto's. Nu werken veel kunstenaars tegenwoordig naar foto's, zelfgemaakt of uit publicaties of van internet. Toch zit er vaak een groot verschil tussen de foto-opname en het geschilderde werk. Zelfs als het foto-realisme betreft zijn er grote verschillen in omvang, de doeken zijn vaak groter, in kleur (verf kleurt anders dan een camera), maar ook doordat de kunstenaar er een bepaalde sfeer probeert over te brengen.
In deze tentoonstelling is er een rijke variatie in het weergeven van de realiteit.

DENNIS TEUNISSEN (1974)
WELCOME TO SWEDEN 2017
Olieverf

SARAH VAN SONSBEECK (1976)
MOMENTS OF BLISS 2012 Oorspronkelijk heeft zij deze lichtinstallatie ontworpen voor een rouwcentrum, hier is een aangepaste versie te zien. Licht valt door een raam naar binnen en verplaatst zich als versneld daglicht.

KOEN VERMEULE (1965)
THE CALL 2008
olieverf

ROBIN SPEIJER (1997)
SONNY AND RED 2018
olieverf

PAUL DE REUS (1963)
LICHTJE 2018
een tweede titel: Abeldhak Nouri is een hommage aan de Ajaxspeler die een hartaanval kreeg tijdens een wedstrijd

ERIK SUIDMAN (1964-2018)
Hij heeft talloze portretten (tronies) gemaakt, vaak van hemzelf. Elk werk toont verdriet.
De schilder is in India overleden nadat hij van een trein sprong.

NATALIE DUIVENOORDE(1988)
HOT SPOT 2013
oliepastel tekening

ERIK RIJSSEMUS (1951)
MARIE ANTOINETTE HERHOOFD
olieverf

EFRAT ZEHAVI (1974, Israel, nu Rotterdam)
Ze maakt kleine portretten van mensen die ze op straat ziet.

LARA DE MOOR (1969)
LEAD 2018
olieverf

JANS MUSKEE( 1961)
SECOND ACT 2017
Oliepastel op papier

THEM AND US 2019
Gemaakt n.a.v. Vluchtelingenprobleem

NICO HEIJLIGERS (1964)
SPELENDE KINDEREN 2018
Olieverf

QUE CALOR 2012

CLAIRE HARVEY (1976, VK)
Zij werkt op microformaat. Brengt de tekeningen met plakband aan op de wand .
Elke keer in andere samenstelling afhankelijk van plek en licht.

DETAIL

SCENE 2018 acryl

DAAN DE JONG(1982) aan het werk. Hij schildert herinneringen aan reizen,
waarbij het vooral om de sfeer, het gevoel gaat.

ROLAND SCHIMMEL (1954) ZONDER TITEL (?)
Op het eerste gezicht lijkt dit werk abstract en is het geen realisme.
De kunstenaar houdt zich bezig met het creëren van nabeelden.
Wie zijn blik richt op het centrum zal de zwarte punten zien verspringen.
Wie de blik een paar seconden richt op een zwart punt en dan weg kijkt zal een witte stip zien dwalen.
Dit fenomeen heeft te maken met ons zichtvermogen en kan natuurkundig verklaard worden.
Met andere woorden illusinair realisme.

Tuesday, March 24, 2020

JAN ERIK VISSER Stedelijk Museum Schiedam

Jan Erik Visser (1962) maakt beelden met als materiaal zijn eigen afval. Van kranten en folders maakt hij een pulp die de buitenkant vormt. Het lijkt soms of de vulling de uiteindelijke vorm bepaalt, andere beelden hebben een van te voren bedachte vorm. De beelden zien eruit alsof ze van steen of brons zijn. Iedere toeschouwer wil ze aan raken, voelen hoe zwaar ze zijn. Dat kan natuurlijk niet, maar het toont wel aan dat de beelden een band aangaan met het publiek.
Natuurlijk zegt het werk iets over het milieu. De beelden hebben geen titels.

Wednesday, March 18, 2020

Volkskrant Beeldende Kunst Prijs Stedelijk Museum Schiedam

Eindelijk is er weer volop hedendaagse kunst te zien in het Schiedams museum.
Zoals ieder jaar is er de presentatie van werk van jonge kunstenaars die geselecteerd zijn voor de VBKprijs. De voorgaande aflevering was pover en karig. Nu is er afwisselend werk van hoog niveau te zien.
De winnaar, Ozgur Kar (1992, Turkije), viel ook al positief op bij dezelfde presentatie in de Rijksacademie. Zijn werk bestaat uit een gebogen rij versterkers tegenover een groot digitaal scherm.
Er is een bewegende tekening van een naakte jongen die tegen ons praat via de versterkers.

Philip Vermeulen(1986, NL) ziet zijn werk TLLlLT (2020) opgesteld in een ronde, geluiddichte kamer. Dit omdat zijn installatie, gestapelde tl-balen, een enorme herrie maakt. Dat zou de rust storen van de bezoeker die alleen voor een werk van Rothko zit om het werk op zich te laten inwerken.

Isabelle Andriessen (1986, NL) was ook te zien in Tilburg bij de beelden in de Oude Warande.

Zij maakt installaties die bestaan uit synthetische materialen die zo bewerkt zij dat ze organisch reageren, Ze smelten, groeien, ontwikkelen mossen. Aan het eind van de expositie zal het werk er heel anders uit zien dan in het begin. Het concept is sterk, visueel biedt het weinig.

Hetzelfde geldt voor Wouter Paijmans (1991, NL). Conceptueel is zijn werk ijzersterk. Hij stelt de confectie-ndustrie centraal en maakt van T-shirts, gewatteerde jasjes zijn Confectieschilderijen door de kledingstukken zo te rangschikken dat hun eigenlijke functie verdwijnt. Hij onderzoekt wanneer gewone zaken kunst worden.

LIGHTBOX (RED) 2019

De waarschijnlijke Publiekswinnaar is Sharelly Emanuelson (1986, Curacao) grijpt in haar multimedia werk EN MI PAIS (2019) terug op haar Caraibische achtergrond. Een mengelmoes van talen en gevarieerde beelden roepen de sfeer op van het hedendaagse leven op het eiland. Ze projecteert haar films op glazen tafels bedekt met kanten kleedjes.

Monday, March 16, 2020

TRANEN VAN EROS - SURREALISTEN Centraal Museum Utrecht.

Voor het eerst toont het museum in een prachtige opstelling Moesman temidden van internationale surrealisten die zich ook met zijn thema's bezighielden.

Het Surrealisme was meer dan een kunststroming, het is ook een geestestoestand. De bevrijding van de eigen geest was een absolute voorwaarde voor de collectieve bevrijding: een revolutie!
De drie pijlers waarop de revolutie op rustte waren liefde, poëzie en vrijheid.
Poëzie omvat alle kunstvormen, liefde omvat alle mogelijke soorten van liefde en seks: eros!
Eros is meer dan een inspiratie, het staat voor verlangen, dromen en schockeren.
Na WO1 neemt het burgerlijke en maatschappelijke leven de draad weer op, alsof er niets is veranderd. De surrealisten beogen de vernietiging van gezin, vaderland en godsdienst.
Markies de Sade en Freud waren hun inspiratiebronnen. Eros en Thanatos waren voor Freud twee onafscheidelijke goden: Liefde en Dood. De Sade inspireerde tot spel, sadisme en travestie.
Geen onderdrukte verlangens meer, alles mocht en moest getoond worden.

(Collage)Foto's van Pierre Molinier (1900-1976)

MAN RAY -MONUMENT POUR DE SADE 1933

MAN RAY IMAGINAIR PORTRAIT DE SADE (1938)

DALI - BOEKOMSLAG

SALVADOR DALI CANIBALISM IN AUTUMN 1936

DALI - DE SADE (ILLUSTRATION 1969)

Travestie was een geliefd onderwerp bij de surrealisten. De kunstenares Lucy Schwob (1894-1954)

veranderde als twenner haar naam in Claude Cahun. In 1930 schreef ze dat ze zichzelf niet mannelijk of vrouwelijk maar onzijdig beschouwde.

CLAUDE CAHUN - SELFPORTRAIT (THE DEVIL)

CLAUDE CAHUN I'M IN TRAINING ,DON'T KISS ME 1927

CLAUDE CAHUN SELFPORTRAIT 1929

CLAUDE CAHUN - COLLAGE

MAN RAY RROSE SELAVY (MARCEL DUCHAMP (1921)

GILLIAN WEARING(1963) ME AS MADAME ET MONSIEUR DUCHAMP 2018
Gillian Wearing fotografeert zich geregeld als beroemde kunstenaars

GILLIAN WEARING - ME AS CLAUDE CAHUN 2018
performance

De vrouwelijke surrealisten zijn lang beschouwd als tweede rang. De laatste tijd krijgen zij de aandacht die ze verdienen. Een paar jaar geleden in Boymans, nu in Utrecht.

LEONOR FINI (1907-1996)FEMME ASSISE SUR UN HOMME NU 1942
Zij was een schoonheid die zich de bewondering van mannen en vrouwen liet aanleunen.
Haar leven was wars van regels, haar kunst neigt naar kitch.

LEONORA CARRINGTON (1917-2011)
SELF-PORTRAIT 1937/38

LEONORA CARRINGTON DOWN BELOW 1940

DOROTHEA TANNING (1910- 2012)
BIRTHDAY 1942
De vrouw kijkt niet blij. Voor haar kruipt een monster. En de vele deuren in de gang staan allemaal open.