LOUISE BOURGEOIS & HANS BELLMER

november 2010
LOUISE BOURGEOIS werd in 1911 in Parijs geboren. Haar ouders waren tapijtmakers. Al jong hielp zij hen in het atelier. Zij studeerde wiskunde en daarna volgde zij de kunstacademie. In 1938 vertrok zij naar Amerika met haar man. In 1947 begon zij te exposeren met beelden vooral van hout. Pas in de jaren zeventig na de dood van haar man en van haar vader kreeg de kunstwereld weer belangstelling voor haar. Haar werken werden erotisch geladen. Ze kwam naar buiten met haar levensverhaal, dat gretig op haar werken werd gelegd. Haar vader nam zijn maitresse in dienst als dienstmeisje en hield zijn gevoelens voor haar niet geheim. Haar moeder verdronk in de rivier achter haar huis. Louise achtte haar vader schuldig. De haat/liefdegevoelens voor de vader, lees man, maakten haar beelden androgyn. Een samengaan van mannelijke en vrouwelijke elementen. Later voegde ze er aan toe, dat ze graag doeken uitwringt met daarbij de gedachte aan de maitresse en haar vader, die zij beiden ook uit zou willen wringen.
Haar spinnenbeelden noemt zij Maman.
Ze is altijd blijven doorwerken en genoot van de publiciteit. In 2010 stierf zij nadat zij net klaar was met de samenstelling van deze tentoonstelling die eerst in Berlijn en nu in Den Haag is te zien.


Petite Maman

BEELD LB

TEKENING LB


FILLETTE LB

CELL LB

Hans Bellmer(1902-1975) volgde lessen op de Technische Universiteit in Berlijn omdat zijn vader dat wilde. Daarnaast volgde hij de lessen van Georg Grosz die hem aanraadde naar Parijs te gaan. die raad volgde hij graag op om zich zo volledig op de kunsten te richten. Hij nam tekentechnieken over van de surrealisten (frottages, bijv) maar richtte zich vooral op fotografie. Hij ging aan de gang met onderdelen van etalagepoppen en maakte zelf bewegende delen. De onderdelen combineerde hij zo, dat ze erotisch en tegelijk sadistisch leken. Ook hij kreeg met Freudianen te maken die zijn werk zagen als uitingen van een perverse geest.

Vanaf 1953 leefde en werkte hij samen met de schozfrene en depressieve schrijfster Unica Zum. Zij zonderden zich steeds meer af en experimenteerden met hun poppen, maar ook met bondage. In 1975 spronmg Unica haar dood tegemoet. Enige tijd later gevolgd door Hans.

ZELFPORTRET HB

FOTO HB


POUPEE HB


HALVE POP HB

POP HB

De beide kunstenaars zijn beide in de jaren dertig in Parijs in contact geweest met de surrealisten. Maar ze hebben elkaar nooit ontmoet.
Ze zijn nu samen te zien in de tentoonstelling Double Sexus . Volgens het persbericht zijn er overeenkomsten in hun werk:

Lichamen zijn vervormd, ledematen missen of worden juist verdubbeld en mannelijke en vrouwelijke kenmerken smelten samen tot androgyne wezens. In Double Sexus gaat het werk van Bellmer en Bourgeois voor de eerste keer een spannende dialoog aan. Gemeenschappelijke thema’s als vrouwelijke fantasieën, mannelijke angsten, dubbelzinnigheid van geslacht en de zoektocht naar de eigen identiteit sluiten goed aan bij de actualiteit. Door de emancipatie staat de traditionele rol van zowel de man als de vrouw op losse schroeven

KEES VAN DONGEN BOYMANS

november 2010

Het is een succes, de tentoonstelling De Grote Ogen gewijd aan de vooroorlogse jaren van de schilder Kees van Dongen
(1877-1968, Delfshaven). Zoals elke jonge kunstenaar in zijn jeugdjaren trok ook Van Dongen naar Parijs in 1897.Hij verdiende zijn brood als huisschilder en als illustrator.In 1901 trouwde hij met zijn jeugdliefde Guusje. Zij kregen 1 dochter.
In 1905 kreeg Kees de kans om werk te tonen op de Salon. Zijn werk sloot aan bij dat van Matisse. De felle kleuren, de eenvoudige vormen bezorgden hen de groepsnaam de Fauvisten.
Het succes maakte het mogelijk om zijn vrouw naar Parijs te halen. En een nieuw atelier te betrekken in dezelfde straat als Picasso. Het succes leverde hem veel opdrachten op voor portretten. Van Dongen werd een gevierd persoon door de feesten die hij in zijn atelier gaf.
Het betrekken van een atelier naast de Folies Bergères. Hij kreeg daardoor de mogelijkheid elektriciteit af te tappen, Hij werd daardoor een van de eerste schilders die met lamplicht kon werken. De danseressen kwamen graag bij hem op atelier. Zij vormden zijn modellen en gezelschapsdames op zijn feesten.
Het huwelijk hield geen stand. In 1921 was de scheiding. Later trouwde hij nogmaals.Uit dat huwelijk werd een zoon geboren. Zijn vrouw en zoon leefden in Monte Carlo. Hijzelf verbleef in zijn geliefde Parijs. Hij verdiende veel geld met zijn portretopdrachten en zijn naakten. Brigitte Bardot was lang zijn model.
De tentoonstelling is overdadig, er hangt te veel. Het accent valt op Rotterdam en op zijn afbeeldingen van vrouwen.
De titel trekt aan. Alleen de grote ogen zijn niet echt zijn kenmerk. Dat is de zekere wijze waarop de doeken worden opgezet, met vaak het perspectief van onderaf.


1 Hand aan de wang 1910
2
de groene jurk 1908
3 Vrouw op canape 1910

4. Vrouw met zwarte kousen 1912
5. Portret van Mevrouw Jacob 1905


6. Meisje met grote hoed 1925
7.
Zelfportret als Neptunus 1916
8. Tango de L'archange (1922/1935) dit doek hing in het atelier van Van Dongen en reisde mee van het ene naar de andere werkplek. Later heeft hij de voorstelling opnieuw geschilderd.
9. De Zangeres 1908

TATE MODERN LONDON

OKTOBER 2010

De Tate Modern is een publiekstrekker van jewelste. Dat begint al bij de entree. De enorme hal waar vroeger de turbines stonden voor de electriciteitscentrale (Bankside Power Station) waarin het Tate Modern gevestigd ligt vol met zonnebloempitten. Een werk van de Chinese kunsteaar Ai Wei Wei. Hij heeft de pitten laten maken van porselein door arbeiders van een fabriek die gesloten is vanwege de mechanisatie. Elk pitje is met de hand gemaakt en twee maal gebakken. Een gigantisch arbeidsintensief werk. Er liggen zo'n 10.000.000 pitjes.


De bedoeling was dat de bezoekers er overheen zouden lopen en zo het handwerk zouden vermorzelen. De directie van het Modern heeft dat nu verboden door het stof dat door die handeling ontstond.

Wei Wei wilde hiermee een statement maken over de ondoordachtheid van deze tijd die om economische redenen handwerk verwerpt.

In de enorme hallen zijn alle grote kunstenaars van de twintigste eeuw te vinden.
Op een etage zijn speciale expo's te zien, dat was nu "The Making of A Myth gewijd aan Gauguin. Regelmatig staat het bordje uitverkocht op de kassa.
In de gratis hallen is het heel druk, veel kinderen en toeristen die aandachtig kijken bijna onmogelijk maken.
Maar wat een rijkdom vertegenwoordigen de werken. De opstelling en de wijze van presentatie is niet optimaal. Een werk als Narcissus van Dali hangt bijna verloren tussen de werken die links en onder en boven het werk hangen.
Een greep
LA FEUILLE DE VIGNE -PICABBIA

SNAIL MATISSE
A BIGGER SPLASH DAVID HOCKNEY
WHITE CURVE 1975 ELSWORTH KELLY
NARCISSUS 1937 SALVADOR DALI
WHITE 1935 BEN NICHOLSON

TATE BRITAIN LONDON

OKTOBER 2010
Tate Britain heeft de grootste verzameling Britse werken van de 16e t/m 20e eeuw ter wereld. Merkwaardigerwijs zijn hier ook Mondriaan en Schwitters te zien, die niet echt tot de Britse kunstenaars gerekend kunnen worden. De vele werken van William Turner zijn in een aparte Gallery opgenomen. De romantische stroming uit de tweede helft van de 19e eeuw was helaas niet te zien. Maar er bleef genoeg over.
THE CHOLMONDELEY LADIES 1605 is een anoniem werk dat curieus is door de horizontale compositie en de minieme verschillen tussen de beide ladies.
Zij vormen een tweeling, getrouwd met een tweeling en praktisch in dezelfde maand moeder geworden. Alleen is de baby links bij de geboorte gestorven..

THE SALTONSTALL FAMILY 1637 DAVID DESGRANGES. De schilder kreeg de opdracht om dit familieportret te maken. Het ziet er wat onbeholpen uit met de stijve figuurtjes. De inhoud is curieus. De man komt zijn nieuwe vrouw voorstellen aan zijn gestorven vorige echtgenote.


SATAN SMITING JOB WITH SORE BOILS 1826 WILLIAM BLAKE.
Het werk van Blake kende in de jaren zestig een revival. De symbolische voorstellingen en de onrealistische kleuren spraken de jongeren weer aan die onder andere door het drugsgebruik de beelden als hallucinaties herkenden.

DEATH ON A PALE HORSE 1827 WILLIAM TURNER Van brave havengezichten en realistische scheepsportretten ontwikkelde Turner zich tot een visionair die de woeste krachten in de natuur(storm, zee) in kleuren en beweging wilde vangen. Dat leidde tot bijna abstracte doeken met opvallend veel geel.

CHATTERTON 1856 HENRY WALLIS. Het enige Romantische doek dat op zaal te zien was, is bijna een cliche. Het lijden aan de wereld en het verlangen naar de dood is duidelijk te zien. De bleke kleur contrasteert mooi met het blauw en rood.

JIU JITSU 1913 DAVID BROMBERG. De invloed van Parijs is ook in het werk van de Britse tijdgenoten te merken. Een heel eigen invulling van het cubisme.

BURSTING SHELL 1915 CHRISTOPHER WYNNE NEVINSON. Ook de futuristische stroming die beweging en kracht wilde vastleggen kreeg invloed in de Britse kunstkringen.

MERRY-GO-ROUND 1916 MARK GERTLER
Het ontkennen van perspectief en de mensfiguren terugbrengen tot hulzen past helemaal bij de tijd. De dreigende lucht verwijst naar de oorlog waaraan Engeland meedeed in de loopgraven van Noord- Frankrijk en op zee.

STUDIES FOR CRUCIFIXION 1944 FRANCIS BACON
De Ierse schilder Bacon is overal aanwezig en terecht, zijn vernieuwende manier van componeren( alsof het theater is) en de verwrongen, bijna monsterachtige figuratie zijn tijdloos.

GIRL WITH A WHITE DOG 1951 LUCIAN FREUD. Volgens sommigen is dit werk uit de beste tijd van Freud. Als een fijnschilder brengt hij de verf dun op met een enorme aandacht voor elk detail. In de zaal hangen ook werken uit zijn latere periode waarin de verf in dikke lagen is aangebracht waardoor de huid van de modellen er weerbarstig en allerminst aantrekkelijk uitziet.

BLACK RELIEF 1966 MARY MARTIN. De jaren zestig waren ook in Engeland een reactie op het abstract-expressionisme en Cobra. De kunstenaar maakte werk dat niet anekdotisch en niet emotioneel was. Reliefs maken was populair, zonder dat er verwezen werd naar Schwitters en Lisentsky. Er werd ook vaak monochroom gewerkt, dus in een enkele (overheersende)kleur.

MR. AND MRS. E.J.P. 1971 HOWARD HODGKIN. Hodgkin schildert nog steeds en nog bijna altijd op klein formaat. Zie je hier nog diverse technieken in zijn latere werk moet het brede verfgebaar genoeg zijn. Is dit werk bijna Magritteachtig en precies, later werkt hij bijna abstract al is er nog wel een voorstelling in te zien.

RED MORNING TROUBLE 1977 GILBERT & GEORGE(1942,1943)
Direct herkenbaar werk, niet alleen doordat de heren zelf op het werk te zien zijn, maar door het materiaal, foto's, en de compositie met de rechte lijnen die doen denken aan een modern glas-in-lood werk

CARDOOR ETC 1981 BILL WOODROW
Woodrow maakte in de jaren zeventig en tachtig werken die hij sneed uit het aluminium van gebruiksvoorwerpen. Het unieke is dat hij de banden met de apparaten waaruit hij de vormen sneed er bij zet, verbonden met het (kunst)werk. Het zet aan het denken over gebruiks- en kunstvoorwerpen.

THE CITIZEN 1982 RICHARD HAMILTON
In Engeland geldt Hamilton als de grondlegger van de Pop Art. In dit werk combineert hij diverse werkwijzen: foto, schilderkunst en installatie zo met elkaar dat het de enige juiste manier lijkt om dit werk te maken.

SINGLE HORIZONTAL SLOT PAINTING 1991 ALAN CHARLTON
Het lijkt een late navolging van Minimal Art, maar ondanks de kille vorm en koude kleur komt het werk poetisch over. Je ziet wat het is, maar het lijkt of het zijn diepere inhoud niet wil prijsgeven, waardoor het helder en tegelijk hermetisch is.

ECHO LAKE 1998 PETER DOIG
Op het eerste gezicht lijkt Dopigs werk aan te sluiten bij de jonge Duitse kunst, de zg. Leipziger Schule, de figuren zijn weergegeven alsof ze zijn gespot met infraroodcamera's, waardoor er een zekere dreiging uitgaat van het werk hoe vredig of vrolijk de scene ook is.

NATIONAL GALLERY LONDON

OKTOBER 2010
De National Gallery heeft meer dan 2300 werken in bezit. Zeker 1200 zijn er in de vaste opstelling te zien. Het is te veel om alle werken te bekijken. De werken voor 1500 hangen in de nieuwe vleugel, de andere werken zijn per periode en per land ingedeeld. Het wekt geen verbazing dat er vele schilders uit de Nederlandse gouden eeuw te pronken hangen. Daarnaast trekt de afdeling impressionisme en postimpressionisme natuurlijk veel bezoekers. De verzameling kent zo goed als geen werken van na 1900.
Daarom was het een verrassing dat in het kader van de grote tentoonstelling gewijd aan Canaletto de Britse kunstenaar Clive Head (1965)aanwezig is met zijn stadsgezichten van Londen. De straattaferelen en het verrassend gebruik van verschillend) perspectief in zijn werken verbinden hem met Canaletto.
De realistisch ogende scenes zijn nergens te vinden. Hij stelt zijn werken samen aan de hand van vele foto's die hij neemt. Daarmee coomponeert hij zijn beelden.
Leaving the Underground2009
Coffe at the Cottage Delight 2009
Haymarket 2009
South Ken 2009

DE AMBASSADEURS1535 HOLBEIN(1497-1543, DUITSLAND)De vlek middenonder is vanuit het gezichtspunt uiterst links van het schilderij een doodshoofd.

JONGEN GEBETEN DOOR EEN HAGEDIS1593 CARAVAGGIO(1571-1610, ITALIE)
SALOME ONTVANGT HET HOOFD VAN JOHANNES1609 CARAVAGGIO

BELSHAZZAR'S FEEST 1636 REMBRANDT VAN RIJN(1606-1669, NEDERLAND)
BADENDE VROUW(HENDRIKJE STOFFELS)1644 REMBRANDT VAN RIJN

ROCKYBY VENUS 1649DIEGO VELASQUEZ (1594-1660, SPANJE)


HOFJE IN DELFT1658 PIETER DE HOOGH(1629-1683, NDERLAND)

VROUW STAAND AAN VIRGINAAL1671 JOHANNES VERMEER(1632-1675, NEDERLAND)

LES BAIGNES D'ASNIERES 1883 GEORGES SEURAT(1859-1891, FRANKRIJK)


ZONNEBLOEMEN 1888 VINCENT VAN GOGH(1853 -1890, NEDERLAND)


LAKE KEITELE1905 AKSELI GALLEN KALLELA(1865-1931, FINLAND)