
Alex wilde meer de theaterkant op met eigen teksten. Daartoe begon hij met broer Vincent de groep De Mexicaanse Hond. De voorstellingen waren zeer succesrijk. Alex schreef de teksten, regisseerde, acteerde, ontwierp de decors en de kleding en vaak ook de muziek. De posters waren altijd van zijn hand. Goed vormgegeven met een direct herkenbare stijl.




Met Abel(1986) maakte hij direct duidelijk dat hij een belangrijk filmmaker is.
Zijn verhalen hebben vaak een sfeer die terug gaat op de jaren vijftig: benauwde familierelaties, hoofdpersonen die zich opgesloten voelen in de strak geregelde samenleving, maar er niet echt los van kunnen komen. Er zit een soort wreed medeleven in het werk, de lach is direct verbonden met de zinloosheid en absurditeit van wat de mensen doen. De humor en wijze van filmmaken ziet men in het verlengde van Jacques Tati.
NRC Handelsblad vroeg Alex om wekelijks een tekening/schilderij te leveren voor hun kunstbijlage. Het zijn er zo'n zeventig geworden.

Hij heeft altijd geschilderd maar kwam daarmee niet naar buiten. Hij verkocht niets, gaf wel werken weg. Nu is in het museum zijn werk te zien. De vraag is of het museaal genoeg is. Ik betwijfel dat. Het is toch te veel een maniertje dat goed werkt in affiches, maar het is te illustratief, vertelt te weinig. Uitzondering is het zeer geslaagde doek: Man in het bos.



http://www.deadline.nl/news/Kenner+en+Kneus:+Alex+van+Warmerdam#
No comments:
Post a Comment